Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ Α-ΘΕΟ-ΝΟΑ

Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΤΟΥ ΔΙΟΣ

[PDRudolph Tegner

Α-θεο-νόα ή Η-θεο-νόα, δηλαδή η νόηση του Θεού (Κρατυλ.)
Μόνο η σοφία της Αθηνάς μπορεί να καθοδηγήσει τη λογική μας, περιορίζοντας τη δράση του Ποσειδώνος, δηλ. τα συναισθηματικά μας τέρατα, όταν η τρίαινά του συνταράσσει διά της τρικυμίας των παθών την ψυχή μας. Οι ορθές επιλογές είναι της δικαιοδοσίας της που συνοδεύει τον αγαπημένο της Ηρωα Οδυσσέα στο ταξίδι του και καθοδηγεί τον Τηλέμαχο.
Η θεά σπανίως εμφανίζεται άνευ περικεφαλαίας, και μας συμβουλεύει να μη το εγκαταλείπουμε και εμείς ποτέ, ώστε να μη βυθισθούμε στον "ύπνο" της αδιαφορίας, της επίπλαστης ευμάρειας και του εφησυχασμού.
Η Αθηνά γεννιέται οργισμένη, πάνοπλη πετάχτηκε απο το κεφάλι του Δία , πάλλοντας το δόρυ. Γι" αυτό και ονομάστηκε Παλλάς.
Η οργή της Αθηνάς είναι η οργή της διανοίας μας που δεν εφησυχάζει ποτέ και δίνει την καθημερινή μάχη, με επίγνωση του νόμου της ανταποδοτικής δικαιοσύνης

Κατάπληκτοι στάθηκαν να δουν το θέαμα ο Όλυμπος και η Γη,
ενώ ο ήλιος σταμάτησε το άρμα του γεμάτο θαυμασμό, ώσπου
η Αθηνά άφησε καταγής τα αστραφτερά όπλα της.
Αθηνά η Υπέρτατη Θεά, το Σεμνό Τέκνο του Διός, η Σοφία….. η Αδάμαστη Παρθένος, Νικηφόρος των Μαχών!

ΤΑ ΟΠΛΑ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

Η ΑΘΗΝΑ ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ ΑΡΜΑΤΩΜΕΝΗ ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΤΟΥ ΔΙΟΣ HOUASSE René Antoine 1700 ΕΘΝΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΒΕΡΣΑΛΛΙΩΝ


Η οργή της Αθηνάς είναι η οργή της διανοίας μας, όταν “αίφνης” αντιλαμβανόμαστε  την άμεσο επερχομένη καταστροφή. Είναι η υπόδειξή της, ότι μόνον με την χρήση της πανοπλίας θα σωθούμε από τον όλεθρο  , συνέπεια της αφροσύνης, των ελλείψεων και των υπερβολών .
Η πανοπλία της Αθηνάς έχει τις εξής προληπτικές ιδιότητες κατά των ασθενειών:
Το κράνος προστατεύει την διάνοια από την εξωτερική φαντασίωση και τους υποβολιμαίους, ασύστατους φόβους, αλλά και ταυτοχρόνως απαιτεί την επαγρύπνησή μας, διότι η θεά σπανίως εμφανίζεται άνευ κράνους, και μας συμβουλεύει να μη το εγκαταλείπουμε ποτέ, ώστε να μη βυθισθούμε στον ύπνο της αδιαφορίας, της προσωπικής ευμάρειας και του εφησυχασμού.
Η ασπίς θωρακίζει το συναισθηματικό μας είναι,  από τις φοβίες/π ά θ η που ταράζουν τους βιολογικούς μας κύκλους, προξενώντας φυσικές ασθένειες στο σώμα μας και έχουν την αιτία τους στον ασταθή συναισθηματικό μας κόσμο, στα ποσειδώνια τέρατα του συναισθηματικού μας βίου που πλανώνται στα σπλάχνα μας (π λ ά ν α   τα  σ π λ ά χ ν α) απορρυθμίζοντας το συμ – π α θ η – τικό και το παρα – συμ – π α θ η – τικό μας σύστημα, το συμ + π ά σ χ ο ν με την ψυχή μας
Το ακόντιο, “…. σείσασ’ οξύν άκοντα”. Η διάνοιά μας σείει το οξύ ακόντιο, εναντίον εκείνων, που επιβουλεύονται την υγεία μας, τόσο την σωματική, όσον και την ψυχονοητική. Δηλώνομε, διά του ακοντίου της Αθηνάς, ότι δεν θα επιτρέψουμε την παραπλάνησή μας και είμεθα έτοιμοι διά πόλεμο μέχρις εσχάτων.
Ο   ά κ ω ν  είναι ένα είδος ακοντίου, βραχύτερο και ελαφρότερο , ενώ Το  ά κ ο ς είναι  ιαματικό ή θεραπευτικό μέσον, γιατρικό
Με αυτό το επιθετικό όπλο, το α κ ό ν τ ι ο, εμφανίζεται για πρώτη φορά στην διάνοιά μας, η δυνατότης να φονεύσουμε το τέρας των παθών μας, αλλά και με το ά κ ο ς/γιατρικό να αποθεραπευτούμε διά της σοφίας της, που είναι η σοφία του όφεως. Ο όφις είναι το κατ’ εξοχήν σύμβολο επί του αγάλματός της, της Παρθένου Αθηνάς, του φιλοτεχνηθέντος υπό του Φειδίου εντός του Παρθενώνος εις τον Ιερόν Βράχο της Ακροπόλεως.
Η μεγαλύτερη γιορτή της πόλης των  Αθηνών  πραγματοποιούνταν  τον μήνα Εκατομβαιώνα (Ιούλιο-Αύγουστοο) και ήταν τα Παναθήναια.   Ο Φειδίας   την αποτύπωσε  στη ζωφόρο του Παρθενώνα, εκφράζοντας τον θαυμασμό του γι΄αυτή την γιορτή.

Σοφίας Νους

Η ΣΥΛΛΗΨΗ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ

ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ "ΤΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ ΣΥΝΕΣΕΙ"

ΘΕΜΙΣ ΚΑΙ ΑΘΗΝΑ Peter Paul Rubens  17ος αιων.National Museum of Fine Arts in Buenos Aires

ΝΟΜΟΣ ΘΕΣΜΟΙ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

Οι ιδιότητες που απορρέουν από την γέννηση των 27 τέκνων του Διός με τις εννέα συζύγους του ,έχουν ως βάση την Δικαιοσύνη! Η διαδρομή από την σύλληψη της Ιδέας της Δικαιοσύνης και της γέννησης της σοφίας είναι μακράν και επίπονος και απαιτεί 26 διαδοχικές φάσεις νοητικής εκγύμνασης.

Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ  ΔΙΑΜΟΡΦΩΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΙΑ  ΣΤΟ ΧΩΡΟΧΡΟΝΙΚΟ ΓΙΓΝΕΣΘΑΙ ΜΕΣΩ ΤΟΥ ΚΑΘΟΛΙΚΟΥ, ΣΥΝΘΕΤΙΚΟΎ ΝΌΜΟΥ ΣΤΑ ΔΥΟ ΠΕΔΙΑ, ΝΟΗΤΟΝ ΚΑΙ ΑΙΣΘΗΤΟΝ. ΕΚΦΡΑΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΙΣ 9 ΣΥΖΎΓΟΥΣ ΚΑΙ ΤΑ 27 ΤΕΚΝΑ ΤΟΥ.

1.ΑΡΧΗ ΠΑΣΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ Η ΦΡΟΝΗΣΙΣ, ΠΡΩΤΗ ΣΥΖΥΓΟΣ ΤΟΥ ΔΙΟΣ, με την οποία συλλαμβάνεται η Αθηνά , που θα γεννηθεί  μετά από τρείς κύκλους  κυοφορίας, ανα 9 τέκνα. Η ΜΗΤΙΣ , τέκνον Ωκεανού και της Τηθύος, προερχόμενη απο το υδάτινο στοιχείο, που μετέχει του συναισθηματικού/θυιμκού μέρους της ψυχής,ώστε η φρόνηση να μην είναι μία απεξηραμένη και στερημένη στοργής και τρυφερότητας ιδιότητα. Σύμφωνα με τον μύθο ο Ζεύς καταπίνει την ήδη έγκυο Μήτιδα και έτσι ο Νούς θέτει ως βάση την φρόνηση πάνω στην οποία θα στηριχθεί όλο το Νοητικόν οικοδόμημα

2.ΘΕΜΙΣ .  ΩΡΕΣ (ΕΥΝΟΜΙΑ, ΔΙΚΗ, ΕΙΡΗΝΗ) ΚΑΙ ΟΙ ΜΟΙΡΕΣ  (ΚΛΩΘΩ,ΛΑΧΕΣΙΣ,ΑΤΡΟΠΟΣ) (ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ). Θέμις/Θεσμοί/Νόμοι. Για να τηρηθεί  και να επικρατήσει η αρμονία ,η Μήτις απαιτεί να διευθετηθεί η φυσική τάξις δια του Νόμου και των θεσμών. Χωρίς της δεύτερη σύζυγο του Διός η Δικαιοσύνη με βάση του θεσμούς, το έθος, δηλ. το εθιμικόν Δίκαιον δεν λειτουργεί. Το ΕΘΟΣ-ΘΕΟΣ-ΗΘΟΣ. Δικλείδα ασφαλείας προστατεύει δια των θεσμών το συνολικόν Σύμπαν δια της επικράτησης της ΝΟΜΟ-ΘΕΣΙΑΣ. Τιτανίς η Θέμις κόρη του Ουρανού και της Γαίας, ΠΥΡ και ΓΗ , δεν επιτρέπει συναισθηματισμούς στην διεκπεραίωση του Νόμου. Πρώτα τέκνα οι ΩΡΕΣ που δρούν στον  απανταχού  Χ-ΩΡΟ του Σύμπαντος  κατά την ωρίμανση των γεγονότων και προνοούν για το μέλλον. ΧΩΡΟΝ και Χ-ΩΡΑ ορίζουν οι ΩΡΕΣ, εφόσον η Δίκη παρατηρεί τον τρόπο διαβίωσης όλων των όντων. Η λέξις Χώρα απαντάται στον Ομηρο. Ωρες και Μοίρες ενοποιούν τον χώρο. Οι Μοίρες έπονται των Ωρών και ο χρόνος ορίζεται από αυτές αφού μοιράζεται σε τρία μέρη , ΠΑΡΟΝ-ΚΛΩΘΩ, ΜΕΛΛΟΝ-ΑΤΡΟΠΟΣ ΚΑΙ ΠΑΡΕΛΘΟΝ-ΛΑΧΕΣΙΣ. Η τελευταία συλλαβή –ΡΑ και στην Ω-ΡΑ και ΜΟΙ-ΡΑ επιβεβαιώνει την σημασίαν της αέναου ροή στον χωροχρόνο.

ΕΥΝΟΜΙΑ! Είναι ο απαράβατος όρος και επίκουρος της συντελούμενης Δικαιοσύνης/Δίκης, προκειμένου να επικρατήσει η ΕΙΡΗΝΗ>
3.ΕΥΡΥΝΟΜΗ. Είναι η απαραίτητος μετέξέλιξη του Νόμου, προκειμένου η Δικαιοσύνη να μην αποδοθεί με στυγνότητα και σκληρότητα.  ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΧΑΡΙΤΕΣ ΑΓΛΑΙΑ, ΘΑΛΕΙΑ,ΕΥΦΡΟΣΥΝΗ (ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ) στον χωροχρόνο . "Μέλπονται πάντων τε νόμους και ήθεα κεδνά των αθανάτων", με τέτοιο τρόπο ώστε οι πάντες να γνωρίζουν ότι πρώτο μέλημα του βίου, είναι η τήρηση και ο σεβασμός στους θείους Νόμους.

4.ΔΗΜΗΤΡΑ. ΠΕΡΣΕΦΟΝΗ (ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ). Η αδέκαστος κόρη δικάζει τις ψυχές που φθάνουν στον Αδη. Είναι η Πραξιδίκη, η δικαία πράξη της τελικής κρίσεως των θνητών, Η δικαίωση ή η τιμωρία έχει ως τελικούς κριτές το ζεύγος Πλούτωνα-περσεφόνη
5.ΜΝΗΜΟΣΥΝΗ . ΟΙ ΕΝΝΕΑ ΜΟΥΣΕΣ ΚΛΕΙΩ,ΕΥΤΕΡΠΗ,ΘΑΛΕΙΑ,ΜΕΛΠΟΜΕΝΗ,ΤΕΡΨΙΧΟΡΗ,ΕΡΑΤΩ,ΠΟΛΥΜΝΙΑ,ΟΥΡΑΝΙΑ,ΚΑΛΛΙΟΠΗ (ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ). Οι ψυχές διδάσκονται την Αρετή με προτεραιότητα την Δικαιοσύνην και τον Νόμο,από την Μνημοσύνη και τις Μούσες. Η Μνημοσύνη, πέμπτη σύζυγος του Διός βρίσκεται στην μέση, Ιδιότης της ΜΝΗΜΗΣ οφείλει να συγκρατεί  ότι προηγείται, προκειμένου ο Νούς/ΖΕΥΣ να διαθέτει την συνολική μνήμην του παρελθόντος, που θα του επιτρέπει να προίσταται του ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ.

6.ΛΗΤΩ ΑΡΤΕΜΙΣ, ΑΠΟΛΛΩΝ (ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ) Την σφραγίδα του Νόμου κατέχει ο φωτίζων την αλήθεια θεός του φωτός Απόλλωνας.Με την χρυσή του Λύρα, ως ΧΡΥΣΟΛΥΡΗΣ, δια των δονήσεων του ήχου απλ΄΄ωνεται στο Νοήμον Σύμπαν, επικράτειαν του Διός, την ΝΟΟΣΦΑΙΡΑΝ ΤΟΥ ΠΑΝΤΟΣ. Ο ΝΟΥΣ ΕΙΝΑΙ Ν+ΟΥΣ, λέγει ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ.
7.ΜΑΙΑ. ΕΡΜΗΣ (ΕΡΜΗΝΕΙΑ). Η ερμηνεία του Νόμου εκμαιεύεται από τον Ερμή που μεταβιβάζει τις εντολές του Διός.
8.ΣΕΜΕΛΗ. ΔΙΟΝΥΣΟΣ. Στον ΑΓΡΟΝ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ο Διόνυσος Ζαγρεύς προσφέρει την δυνατότητα στις ψυχές να αποκτήσουν κρίση Δικαίου και ενσυνείδητον Αρετήν
9 ΗΡΑ. ΗΒΗ,ΑΡΗΣ,ΕΙΛΕΙΘΥΙΑ (ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, ΑΝΔΡΕΙΑ) Το Σθένος της προάσπισης της Δικαιοσύνης το έχει αναλάβει ο Αρης, ο «ΣΥΝΑΡΩΓΟΣ ΘΕΜΙΣΤΟΣ ΚΑΙ Ο ΔΙΚΑΙΟΤΑΤΩΝ ΑΓΟΣ ΦΩΤΩΝ»
10 ΜΗΤΙΣ,ΑΘΗΝΑ (ΣΟΦΙΑ) Γεννιέται τελευταία η ΑΘΗΝΑ ΠΑΝΟΠΛΟΣ, με όλες τις παραπάνω ιδιότητες συγκεντρωμένες και ενοποιημένες.
Οι τρείς πρώτες σύζυγοι ολοκληρώνουν έναν κύκλον εννέα θυγατέρων. Είναι οι πρώτες ηθικές αξίες με βάση την φρόνηση της Μητιδος, τον Νόμον της Θέτιδος και την Δικαιοσύνην της Ευρυνόμης, οι οποίες πρέπει να εγκατασταθούν κατ’ απολυτον προτεραιότητα στην διάνοια του θνητού. Ο αριθμός των  πρώτων Θυγατέρων, 9  έχει την αριθμοσοφικήν εξήγηση της τελειώσεως. Στο ΕΝ-ΝΕΑ κλείνει, ολοκληρώνεται ένας κύκλος και ανοίγει ένα καινούργιος.

9 σύζυγοι και 27 τέκνα =36, ο κατέχων συνεπτυγμένες τις ιδιότητες του 360^ο του Κύκλου, του Διόνυσου Ζαγρέως, η Τετρακτύς των Θεών που είναι και ο μέγας όρκος των Πυθαγορείων.

Η  ιδιότης της Δικαιοσύνης  προυπάρχει « δυνάμει» στον Νούν του Διός, πριν ακόμη αρχίσει η  αλυσίδα των γάμων του, που φέρνει στο προσκήνιο και εν ενεργεία τις κατ’ επέκταση ιδιότητες συζύγων και τέκνων. Ο λόγος είναι ο «εξ’ ανάγκης» προκύπτων, κυρίως λόγω της πανσυμπαντικής λειτουργίας του ορθώς ΣΥ-ΖΕΥΓΝΥΕΙΝ και ΔΙΑ_ΖΕΥ-ΓΝΥΕΙΝ.  Αν οι πρώτες αρχές της Γένεσης και της φθοράς των όντων, που ο ΖΕΥΣ ,ΤΟ ΖΗΝ, ΟΝ ΠΑΝΤΟΓΕΝΕΘΛΟΣ ορίζει και δραστηριοποιεί, δεν υπόκεινται στον Νόμον  και την Δικαιοσύνην, Τάξις , ευνομία και ευκοσμία θα εξαφανισθούν.

Η ΑΣΤΡΑΙΑ ΑΠΟΔΙΔΕΙ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ!!!  Salvator Rosa, 1615-1673. Künsthistorische Museum ΒΙΕΝΝΗ

ΤΟ ΧΡΥΣΕΛΕΦΑΝΤΙΝΟ ΑΓΑΛΜΑ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΜΙΑΣ ΘΕΑΣ

 

 Η μεγαλοπρέπεια του αγάλματος,λόγω μεγέθους, υλικών και ανυπέρβλητου τέχνης πρέπει να είχε καταλυτική και ανεξίτηλο επίδραση στη ψυχή που είχε το προνόμιο να το δεί. Η επιβλητική θεία παρουσία τα θεάς είναι συγχρόνως και πρότυπο συμπεριφοράς, γενναιότητας,σθένους, ανδρείας, ψυχικού μεγαλείου για του Αθηναίους, γιατί τα χαρακτηριστικά της δείχνουν μεγαλοπρέπεια, η φιλειρηνικότητα, αλλά και πολεμική υπεροχή.

Είχε ύψος 12 μέτρα και παριστά την θεά όρθια με ποδήρη χιτώνα φέρουσα κράνος, πάνω στο οποίο ήταν φτερωτοί ίπποι, Πήγασοι, που πλαισιώνουν την σφίγγα στο κέντρο του κράνους.

-          Στα πόδια  και στα πέδιλα της θεάς υπήρχε αναπαράσταση μάχης Κενταύρων και Λαπιθών.
-          Αριστερά δίπλα στα πόδια της υπήρχε δράκων, τέκνο της Γαίας, ο ΕΡΙΧΘΟΝΙΟΣ ΟΙΚΟΥΡΟΣ ΟΦΙΣ
-          Το αριστερό χέρι κρατά το δόρυ ενώ στηρίζεται στην ασπίδα, ύψους 5 μέτρα , στο εξωτερικό της οποίας , στο κέντρο υπήρχε  η ΜΕΔΟΥΣΑ  και περιφερειακά εικονίζεται  η Αμαζονομαχία.          Σ' έναν από τους πολεμιστές ο Φειδίας είχε δώσει τη μορφή του Περικλή και σ'έναν άλλο, σ'ένα γέρο που σήκωνε μια πέτρα, τη δική του μορφή . Στο  εσωτερικό της υπήρχε η γέννηση της Πανδώρας, ενώ γύρω γύρω  ο μοναδικός ζωγράφος Πολύγνωτος είχε ζωγραφίσει σκηνή από τη πρώτη Γιγαντομαχία.
Σ' έναν από τους πολεμιστές ο Φειδίας είχε δώσει τη μορφή του Περικλή και σ'έναν άλλο, σ'ένα γέρο που σήκωνε μια πέτρα, τη δική του μορφή.Μας το περιγράφει με κάθε λεπτομέρεια ο Παυσανίας όταν επισκέφτηκε την Αθήνα.
Ο όφις, ο Εριχθόνιος που στηρίζει την ασπίδα είναι ανυψωμένος και όχι έρπων,  έχει καταστεί ηλιακός . Επισημαίνει ότι προασπίζει την πόλη του , με τις απαραίτητες  χθόνιες δυνάμεις, οι οποίες συμβάλλουν στην διαφύλαξη των θεσμών και του νόμου, δηλ. των θεσμοθετημένων υποχρεώσεων και δικαιωμάτων των πολιτών.
-          Στο δεξί της χέρι , που στηριζόταν σε ένα κίονα, κρατούσε το άγαλμα της ΝΙΚΗΣ 2 μέτρων. Αυτό επισημαίνει την νικηφόρο έκβαση των μαχών υπέρ της πόλης των Αθηνών.
-          Ντυμένη με ένα απλό δωρικό χιτώνα, είχε μία ζώνη που κατέληγε σε δύο όφεις.
-          Στο κέντρο του στήθους ήταν διακοσμημένο με Το ΓΟΡΓΟΝΕΙΟ που περιβάλλονταν από όφεις. Προστατεύει το όν από κάθε είδους φύσεως αδυναμίες προερχόμενες από έξω επιβουλές, με Δούρειο ίππο το συναίσθημα.
Το ΓΟΡΓΟΝΕΙΟ επίσης έχει και προστατευτική ισχύ αφού το άγαλμα έχει υπέρτατο στόχο την φύλαξη της πόλης από κάθε εχθρική επιβουλή.
-          Στην κεφαλή έφερνε το κράνος όπου υπήρχαν δύο πτερωτοί ΠΗΓΑΣΟΙ και στο κέντρο η ΣΦΙΓΞ
Πέντε φορές εμφανίζεται το σύμβολο του όφεως στο άγαλμα της Αθηνάς, Ο ΟΙΚΟΥΡΟΣ ΟΦΙΣ, ΟΙ ΟΦΕΙΣ ΤΗΣ ΜΕΔΟΥΣΑΣ ΣΤΗΝ ΑΣΠΊΔΑ ΤΗΣ, ΟΙ ΔΥΟ ΟΦΕΙΣ ΣΤΗΝ ΖΩΝΗ ΤΗΣ, ΟΙ ΟΦΕΙΣ ΣΤΟ ΓΟΡΓΟΝΕΙΟ ΚΑΙ Ο ΟΦΙΣ ΤΗΣ ΟΥΡΑΣ ΤΗΣ ΣΦΙΓΓΟΣ.
Οι όφεις επισημαίνουν την τροπή σε φυγή των εχθρών της πόλεως των Αθηνών.
Τα  αγάλματα της Αθηνάς κοσμούνται ποικιλοτρόπως από όφεις, ανάλογα του ναού  στον οποίο ανήκουν και κατέχουν και την αντίστοιχο συμβολική δύναμη και ερμηνεία.
Η κεφαλή, τα χέρια και τα πόδια ήταν από ελεφαντοστούν, το ένδυμα από χρυσό και το εσωτερικό του αγάλματος από ξύλο. Το ελεφαντοστούν και το ξύλο επειδή προέρχονται από την γή είναι καλοί για περισυλλογή της ενέργειας λεπτοφυών εκφάνσεων της. Ο δε χρυσός επειδή είναι κακός αγωγός δεν αφήνει αυτή την ενέργεια να διαχέεται έξω παραμένοντας στο εσωτερικό του αγάλματος
ΕΡΙΧΘΟΝΙΟΣ   ΕΡΙ+ΧΘΟΝΙΟΣ   ΕΡΙ   ΕΡΙΟΝ ΜΑΛΛΙ. Η θεά Αθηνά είναι η ΕΡΓΑΝΗ  ΑΘΗΝΑ, η προστάτιδα των τεχνών και της Υφαντουργίας. Η τέχνη της Υφαντουργίας δεν υπάρχει μόνο στο φυσικό, αισθητό πεδίο, αλλά μέσω της θεάς/νόησης δρά κυρίως στο νοητό , όπου εξυφαίνονται οι συλλογισμοί σε θαυμαστούς διαλεκτικούς σχεδιασμούς εντός των ουρανίων πανεπιστήμιων. ΤΟ ΥΨΙΧΤΟ ΕΠΙΤΕΥΓΜΑ ΤΟΥ ΛΟΓΙΚΟΥ ΟΝΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΟΡΘΗ ΕΞΥΦΑΝΣΗ ΤΩΝ ΣΥΛΛΟΓΙΣΜΩΝ.
ΟΙ ΕΠΤΑ ΒΑΘΜΙΔΕΣ
Μεταξύ του ΟΙΚΟΥΡΟΥ ΟΦΕΩΣ, ΤΟΥ ΕΡΙΧΘΟΝΙΟΥ, των ΟΦΕΩΝ Της ασπίδος, της ζώνης και των όφεων της κεφαλής της Μέδουσας/Γοργόνειου, κινούνται οι Κένταυροι και οι Αμαζόνες. Οι όφεις επιτηρούν χωρίς όμως να ελέγχουν την πορεία τους δια μέσου του βίου τους. Η ολοκλήρωση και η καταξίωση του ίππου/αλόγου της ψυχής θα επέλθει όταν ο άνθρωπος κατανοήσει την δυσκολία ανύψωσης του, από το επίπεδο των Κενταύρων-Αμαζόνων στο επίπεδο των φτερωτών ίππων στην κορυφή της κεφαλής της.

Η εκθέωση της ψυχής πρέπει να ολοκληρωθεί όσο αυτή βρίσκεται εντός του σώματος, γιατί η γη/χθών είναι η ιερή πατρίς του. Οι μεν Κένταυροι να συμφιλιωθούν με τους Λάπιθες , οι δε Αμαζόνες να κατανοήσουν τις ιδιαιτερότητες του φύλου τους και να συμφιλιωθούν και να κατανοήσουν  την φύση τους. Κένταυροι και Αμαζόνες φθάνουν στην κορυφή προς συνάντηση του αινίγματος της Σφιγγός, η οποία τους αποκαλύπτει την Ηλιακή σοφία του Οφεως.

(ΑΛΤΑΝΗ)

Η ΟΔΥΣΣΕΙΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ

ΡΑΨ. ψ  ΟΔΥΣΣΕΩΣ ΥΠΟ ΠΗΝΕΛΟΠΗΣ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΜΟΣ

Η ΕΥΡΥΚΛΕΙΑ ΞΥΠΝΑΕΙ ΤΗΝ ΠΗΝΕΛΟΠΗ Angelica Kauffman   1772 ΙΔ.ΣΥΛ

Και τότε ολόχαρη η γερόντισσα ψηλά στο ανώγι ανέβημε γόνατα γοργοτρεχάμενα, με πόδια που σκόνταβαν,να πάει στη ρήγισσα το μήνυμα, πως έφτασε ο καλός της'κι ως στάθη πάνω απ᾿ το κεφάλι της, τα λόγια αυτά της είπε:Για ξύπνα, Πηνελόπη κόρη μου, τα μάτια σου να ιδούνεό,τι καιρούς και χρόνια αδιάκοπα λαχτάριζε η καρδιά σου!Ήρθε ο Οδυσσέας, στο σπίτι του έφτασε, κι ας είχε αργήσει τόσο,και τους μνηστήρες όλους σκότωσε τους άνομους, που έτρωγαντο βιος του, ρήμαζαν το σπίτι του και παίδευαν το γιο του.»
Κι η Πηνελόπη τότε η φρόνιμη της αποκρίθη κι είπε:«Κυρούλα, τα μυαλά σου εσήκωσαν τώρα οι θεοί᾿ μπορούνεμαθές και τον περίσσια φρόνιμο ν᾿ αποτρελάνουν τούτοι,μπορούν ακόμα και στον άμυαλο να δώσουν φρονιμάδα.Αυτοί είναι που το νου σου εσάλεψαν πριν ήσουν μυαλωμένη.

Κι η Ευρύκλεια η βάγια απηλογήθηκε και τέτοια της μιλούσε:«Δεν παίζω εγώ μαζί σου, κόρη μου, μον᾿ είπα την αλήθεια'ήρθε ο Οδυσσέας, στο σπίτι του έφτασε, καθώς με ακούς μπροστάσου:κείνος ο ξένος, που στο σπίτι μας τον αψηφούσαν όλοι!
Μον᾿ έλα, ακλούθα μου, να πάρετε μαζί κι οι δυο στα φρένα,τρανή χαρά, γιατί τραβήξατε περίσσια αλήθεια πάθη'μα η προσμονή σας η πολύχρονη πια πήρε τέλος τώρα'.

Κατέχεις όλοι ποια θα νιώθαμε χαρά, κι εγώ περίσσια,μαζί κι ο γιος μας ο Τηλέμαχος, αν πρόβελνε μπροστά μας.Όμως σωστός δεν είναι ο λόγος σου κι αυτά που ξαφηγιέσαι'κάποιος αθάνατος θα σκότωσε τους αντρειανούς μνηστήρες,για τ᾿ άνομά τους τα φερσίματα και τ᾿ άδικά τους έργα.


Κι ως προχώρησε και διάβη το κατώφλι,αντικριστά του πήγε κάθισε, στο αντίφεγγα της φλόγας,στον άλλο τοίχο᾿ κείνος κάθουνταν πλάι στην ψηλή κολόναμε κεφαλή σκυφτή, και πρόσμενε, μια και τον είδε ομπρός της,την ώρα που η τρανή γυναίκα του θα του μιλούσε πρώτη.Μα αυτή βουβή πολληώρα εκάθουνταν και τα 'χε σα χαμένα,και μια τον θώρειε καταπρόσωπα στυλώνοντας τα μάτια,και μια καθόλου δεν τον γνώριζε ντυμένο στα κουρέλια.Τότε ο Τηλέμαχος της μίλησε βαριά αποπαίρνοντάς τη:«Μάνα κακόμανα, που ανήμερη καρδιά στα στήθη κρύβεις!Και πως κρατιέσαι από τον κύρη μου μακριά και δε ζυγώνειςνα κάτσεις πλάι του, τα ρωτήματα να πιάσεις και τα λόγια;

Δε βρίσκεται άλλη τόσο αλύγιστη γυναίκα, να τραβιέταιμακριά απ᾿ τον άντρα της, που ως έσυρε στα ξένα μύρια πάθη,στα είκοσι χρόνια ξαναγύρισε στη γη την πατρική του.Μα είναι η καρδιά σου λέω πιο αμάλαγη κι από την πέτρα ακόμα!»Κι η Πηνελόπη τότε η φρόνιμη γυρνώντας του αποκρίθη:Γιε μου, η καρδιά βαθιά στα στήθη μου χαμένα τα 'χει τώρα᾿λόγο να πω δεν έχω ανάκαρα μηδέ και να ρωτήσω,μηδέ και να τον δω κατάματα. Μα αν είναι αλήθεια εκείνος,που τώρα διάγειρε στο σπίτι του, το δίχως άλλο οι δυο μαςθα γνωριστούμε, και καλύτερα᾿ τι βρίσκουνται σημάδια,που μόνο εμείς οι δυο κατέχουμε, κρυφά απ᾿ τους άλλους όλους.»Αυτά είπε εκείνη, κι αχνογέλασε τότε ο Οδυσσέας ο θείος,και στον Τηλέμαχο ο πολύπαθος γυρνώντας του μιλούσε:«Τηλέμαχε, άσε τη μητέρα σου δω μέσα να με βάλεισε δοκιμή᾿ πολύ καλύτερα σε λίγο θα με μάθει.



Εγώ να σου την πω τη γνώμη μου, την πιο σωστή που ξέρω᾿λουστείτε πρώτα πρώτα, αλλάξετε και γιορτινά ντυθείτε,και βάλτε του σπιτιού τις δούλες μας να στολιστούν, κι εκείνες'κι ο τραγουδάρης την ψιλόφωνη κιθάρα του κρατώντας να πάρειτο σκοπό, χαρούμενο χορό να στήσετε όλοι'κάποιος να πει πως γάμος γίνεται, γρικώντας σας απόξω,για στρατοκόπος που προσδιάβηκε για κι οι γειτόνοι γύρα'μην ξεχυθεί κι απλώσει το άκουσμα στο κάστρο, πως χαθήκανόλοι οι μνηστήρες, πριν προλάβουμε να βγούμε εμείς, να πάμεόξω στο χτήμα το πολύδεντρο, κι εκεί να στοχαστούμε όποια βουλή του Ολύμπου ο κύβερνος μας δώσει για καλό μας.»Είπε ο Οδυσσέας, κι αυτοί στο λόγο του μετά χαράς συγκλίνανλούστηκαν πρώτα πρώτα κι άλλαξαν και γιορτινά ντύθηκαν,στολίστηκαν κι οι δούλες᾿ παίρνοντας τη βαθουλή κιθάρακι ο θείος τραγουδιστής στα στήθη τους ξεσήκωσε τον πόθο να στήσουν αψεγάδιαστο, γλυκά να τραγουδήσουν.Κι απ᾿ των ποδιών τους χτύπους το τρανό παλάτι αντιδονούσε,καθώς χόρευαν οι ομορφόζωστες γυναίκες με τους άντρες'και τούτα λέγαν όσοι διάβαιναν γρικώντας τους άπόξω:«Κάποιος παντρεύτη τη βασίλισσα την πολυγυρεμένη, κι ουδέ το αποδυνάστη η ανέσπλαχνη του αντρός της ν᾿ αφεντέψει.τα σπίτια ως τέλος, απαντέχοντας ως να διαγείρει εκείνος.»Τέτοια αναθίβαναν δεν κάτεχαν μαθές το τι είχε γίνει.Την ώρα αυτή ο Οδυσσέας ο αντρόκαρδος στο σπίτι του απ᾿ ταχέριατης Ευρυνόμης της κελάρισσας ελούστη κι εμυρώθη᾿ κι ουδέ το αποδυνάστη η ανέσπλαχνη του αντρός της ν᾿ αφεντέψει.τα σπίτια ως τέλος, απαντέχοντας ως να διαγείρει εκείνος.»Τέτοια αναθίβαναν δεν κάτεχαν μαθές το τι είχε γίνει.Την ώρα αυτή ο Οδυσσέας ο αντρόκαρδος στο σπίτι του απ᾿ ταχέριατης Ευρυνόμης της κελάρισσας ελούστη κι εμυρώθη᾿
Κι ως πίσω στο θρονί του εκάθισε, που λίγο πριν καθόταν αντικριστά με τη γυναίκα του, κινούσε λόγια κι είπε:«Καημένη, απ᾿ όλες όσες βρίσκουνται γυναίκες μόνο εσένα οι αθάνατοι του Ολύμπου αμάλαγη καρδιά στα στήθη έβαλαν!Δε βρίσκεται άλλη τόσο αλύγιστη γυναίκα, να τραβιέταιμακριά απ᾿ τον άντρα της, που ως έσυρε στα ξένα μύρια πάθη,στα είκοσι χρόνια ξαναγύρισε στη γη την πατρική του.Μον᾿ έλα, καλομάνα, στρώσε μου την κλίνη, να πλαγιάσωμονάχος καν, τι τούτη σιδερή καρδιά στα στήθη κρύβει.»Κι η Πηνελόπη τότε η φρόνιμη του απηλογήθη κι είπε:«Καημένε, δε μεγαλοπιάνουμαι κι ουδέ αψηφώ κανένα κι ουδέ ξαφνίζουμαι᾿ τη θύμηση κρατώ πως ήσουν τότε,σαν έφευγες με το μακρόκουπο καράβι απ᾿ την Ιθάκη.Μον᾿ έλα, Ευρύκλεια, το κλινάρι του γοργά να στρώσεις όξωαπ᾿ την καλόχτιστή μας κάμαρα, που 'χε μονάχος χτίσει'όξω τη στέρια κλίνη σύρτε του, και βάλτε και στρωσίδια,....

 Γυναίκα, αλήθεια, αυτός ο λόγος σου μες στην καρδιά με αγγίζει!Ποιος το κλινάρι μετασάλεψε; Καλός τεχνίτης να 'ταν, και πάλε θα του 'ρχόταν δύσκολο! Μόνο θεός μπορούσε,αν ήθελε, να 'ρθεί κι ανέκοπα να το μετασαλέψει.Μα απ᾿ τους θνητούς που ζουν δε γίνεται τη θέση να του αλλάξεικανείς, κι ας είναι απά στα νιάτα του᾿ το τορνευτό κλινάριτρανό σημάδι κρύβει᾿ τα 'φτιαξαν τα χέρια τα δικά μου. Φύτρωνε δέντρο, ελιά στενόφυλλη, μες στον αυλόγυρο μας,ξεπεταμένο κι ολοφούντωτο, χοντρό σα μια κολόνα.Και πήρα κι έχτισα τρογύρα του την κάμαρα με πέτρεςπυκνές ως πάνω, και τη σκέπασα καλά καλά με στέγη'κι αφού της πέρασα πορτόφυλλα καλαρμοσμένα, στεριά, έκοψα απάνω της στενόφυλλης ελιάς κλαδιά και φούντα,και τον κορμό απ᾿ τη ρίζα κλάδεψα, προσεχτικά, πιδέξιαμε το σκεπάρνι πελεκώντας τον, με στάφνη ισιώνοντας τον,κλινόποδο να γένει, κι άνοιξα με το τρυπάνι τρύπες.Κει πάνω το κλινάρι εστήριξα, καλά πλανίζοντας το, και με το μάλαμα το πλούμισα, το φίλντισι, το ασήμι!τέλος λουριά από βόδι ετάνυσα, που απ᾿ την πορφύρα άστραφταν.Το μυστικό σου το φανέρωσα σημάδι, μα δεν ξέρωαν το κλινάρι ακόμα στέκεται, γυναίκα, για κανέναςτο λιόδεντρο απ᾿ τη ρίζα του 'κοψε και του άλλαξε τη θέση.»

H ΑΘΗΝΑ ΟΔΗΓΕΙ ΤΟΝ ΟΔΥΣΣΕΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΗΝΕΛΟΠΗ ΣΤΟ ΝΥΦΙΚΟ ΚΡΕΒΒΑΤΙ   PALAZZO MILZETTI GIANI FELICE  RAVENNA FAENZA 1802-1805
 
Αυτά είπε, κι εκείνης τα γόνατα λύθηκαν κι η καρδιά της,τ᾿ αλάθευτα σημάδια ως γνώρισε στα λόγια του Οδυσσέα'και χύθη ομπρός θρηνώντας, έριξε τα δυο της χέρια γύρωστυυ αντρός της το λαιμό, του φίλησε την κεφαλή και του 'πε:«Μη μου κακιώνεις! Σέ όλα το 'δειξες το πιο ξύπνο πως έχεις μυαλό, Οδυσσέα! Μα αλήθεια βάσανα πολλά οι θεοί μας δώκαν,που ζούλεψαν και δε μας αφήκαν τη νιότη να χαρούμεο ένας του άλλου και να γεράσουμε μαζί συντροφεμένοι.Όμως αλήθεια μην οργίζεσαι και μη χολιας μαζί μου,που μόλις σ᾿ είδα, την αγάπη μου δε σου 'δειξα σαν τώρα' ποτέ η καρδιά μαθές στα στήθη μου δεν έπαψε να τρέμει,μην έρθει κάποιος με τα λόγια του θνητός και με πλανέσει'τι άνομα κέρδη να σοφίζουνται πολλούς θα βρεις στον κόσμο.

O ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΚΑΙ Η ΠΗΝΕΛΟΠΗ  PRIMATICCIO Francesco  ΜΟΥΣΕΙΟ ΛΟΥΒΡΟΥ

Η Αυγή θα πρόβαινε η χρυσόθρονη κι ακόμα θα θρηνούσαν,αν η Αθηνά, η θεά η γλαυκόματη, δέ στοχαζόταν άλλα:Τη Νύχτα αντίσκοψε στα πέρατα της δύσης, να μακρύνει,και την Αυγή τη ροδοδάχτυλη στον Ωκεανό κρατούσε,κι ουδέ να ζέψει τα γοργόφτερα πουλάρια της, το Λάμποκαι το Φαέθοντα, την άφηνε, στη γη το φως να φέρουν.

Ο ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΚΑΙ Η ΠΗΝΕΛΟΠΗ 1563 FRANCESCO PRIMATICCIO Toledo, Museum of Art
Κι εκείνοι οι δυό, σαν πια αποχόρτασαν γλυκό φιλί κι αγκάλη,κινούσαν την κουβέντα ολόχαροι, κι ο ένας του άλλου ιστορούσαν,αυτή όσα τράβηξε στο σπίτι τους, των γυναικών το θάμα,κάθε στιγμή τους πολυμίσητους μνηστήρες ν᾿ αντικρίζει,που απ᾿ αφορμή της πλήθος έσφαζαν αρνιά παχιά και βόδια,κι ακόμα βγάζαν αλογάριαστο κρασί από τα πιθάρια᾿κι από την άλλη ο αρχοντογέννητος της έλεγε Oδυσσέαςτα πάντα  πόσες πίκρες έδωκε στους άλλους, πόσα ατός τουέσυρε βάσανα᾿ κι αγάλλουνταν εκείνη ακούγοντας τον,κι ο ύπνος δε σφράγιζε τα μάτια της, πριν της τα πει ως την άκρη.

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΠΗΝΕΛΟΠΗ FUSSLI HENRY 1802

 

Η ΟΔΥΣΣΕΙΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ

ΡΑΨ. χ  MNΗΣΤΗΡΟΦΟΝΙΑ

ΟΙ ΜΝΗΣΤΗΡΕΣ  Gustave MOREAU 1852 ΜΟΥΣΕΙΟ Gustave MOREAU  ΠΑΡΙΣΙ


Τότε ο Οδυσσέας ο πολυμήχανος γυμνώθη απ᾿ τα κουρέλια και στο κατώφλι απάνω πήδηξε, κρατώντας το δοξάρι  και το γεμάτο σαϊτολόγο του, και τις γοργές σαγίτες αυτοί, μπροστά στα πόδια του, άδειασε, και στους μνηστήρες είπε:  «Πια τέλος πήρε αυτό το αλύπητο δοκίμι μας, και τώρα
διαλέγω άλλο σημάδι, που άνθρωπος κανείς δε βρήκε ακόμα,  να ιδώ αν πετύχω κι αν ο Απόλλωνας μου δώσει αυτή τη δόξα.»

Ο ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΔΟΚΙΜΑΖΕΙ ΤΟ ΤΟΞΟ  Derain André 1938

Paris, musée national d'Art moderne - Centre Georges Pompidou

Έτσι σα μίλησε, σημάδεψε και στον Αντίνοο ρίχνει πικρή σαγίτα. Εκείνος άπλωνε μια κούπα να σηκώσει, μαλαματένια, δίχερη, όμορφη᾿ την έπαιζε στα χέρια  κιόλας, κρασί να πιεί, το θάνατο χωρίς να βάζει ο νους του᾿  ήτανε τόσοι δα οι συντράπεζοι — και ποιος το φανταζόταν πως ένας σε πολλούς ανάμεσα, με όσην αντρεία κι αν είχε, άσκημο θάνατο θα του 'δινε κι ασβρλωμένη μοίρα!
Μα ως σημαδεύοντας τον πέτυχε πα στο λαιμό ο Οδυσσέας,  απαντικρύ ο χαλκός επρόβαλε στον τρυφερό του σβέρκο᾿  και χτυπημένος πίσω ανάγειρε και του 'φυγε απ᾿ το χέρι η κούπα, και κρουνός ξεχύθηκε μεμιάς απ᾿ τα ρουθούνια το αίμα το ανθρώπινο, και πέταξε μακριά του το τραπέζι κλωτσώντας το, και χάμω σκόρπισαν τα κρέατα τα ψημένα  και τα ψωμιά, και στο αίμα βάφτηκαν. Κι ασκώσαν οι μνηστήρες βουή τρανή, σαν είδαν άνθρωπος να πέφτει σκοτωμένος᾿  κι απ᾿ τα θρονιά σκιαγμένοι επήδηξαν και τρέχαν δώθε κείθε, κατά τους τοίχους τους καλόχτιστους κοιτάζοντας ολούθε' μα ουδέ σκουτάρι βρίσκαν γύρα τους ουδέ βαρύ κοντάρι.
Και πήραν όλοι με πικρόλογα τον Οδυσσέα να βρίζουν: «Σε άνθρωπο πάνω, ξένε, δόξεψες, κι είναι βαρύ᾿ δοκίμι πια άλλο δε βλέπεις᾿ άωρα αξέφευγο καρτερά το χαμό σου!

Κι είπε ο Οδυσσέας ο πολυμήχανος ταυροκοιτάζοντάς τους: «Σκυλιά, που ελέγατε στο σπίτι μου πως δε γυρίζω πίσω  πια από την Τροία, γι᾿ αυτό μου τρώγατε το βιος στο αρχοντικό μου,
και στανικώς με τις γυναίκες μου πλαγιάζατε τις σκλάβες,  κι ακόμα ζώντας μου το ταίρι μου γυρεύατε σε γάμο, και μήτε τους θεούς φοβόσαστε που ζουν στα ουράνια πλάτη,  μηδέ κι ανθρώπου οργή, πως θα 'ρχουνταν να γδικιωθεί μια μέρα!
Μα τώρα πια πιαστήκατε όλοι σας στου χαλασμού τα δίχτυα!» Αυτά είπε, κι εκείνους ολόχλωμη τους έπιασε τρομάρα, κι ο καθανείς τρογύρα εκοίταζε, του Χάρου να ξεφύγει.
Μόνος απ᾿ όλους τότε ο Ευρύμαχος του απηλογήθη κι είπε: Αν είσαι εσύ ο Οδυσσέας και διάγειρες, ο ρήγας της Ιθάκης,  σωστά μας τα 'πες, τόσα που 'καναν οι Αργίτες κάθε μέρα, ένα σωρό αδικίες στα ξώμερα κι ένα σωρό εδώ μέσα.

Η ΜΝΗΣΤΗΡΟΦΟΝΙΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΘΕΩΝ LUCA CAMBIASO PALAZZO ROSSO  ΓΕΝΟΒΑ 1545

Μα ο πρώτος φταίχτης σ᾿ όλα κοίτεται τώρα νεκρός, το βλέπεις, ο Αντίνοος᾿ όσα μας μαρτύρησες είναι δουλειές δικές του' κι όχι μαθές γιατί τον έσπρωχνε του γάμου ανάγκη ή πόθος,
μον᾿ άλλα μες στο νου του εδούλευε, που ο γιος του Κρόνου ωστόσο δεν του τα τέλεψε: σκοτώνοντας το γιο σου με καρτέρι να γίνει ατός του της καλόχτιστης Ιθάκης ο ρηγάρχης.
Αυτός σκοτώθηκε, ως του ταίριαζε, μα εσύ λυπήσου τώρα δικούς σου ανθρώπους! Κι όσα φάγαμε κι ήπιαμε εδώ στο σπίτι  θα στα πλερώσουμε συνάζοντας απ᾿ το λαό᾿ θα πάρεις κι απανωτίμι απ᾿ τον καθένα μας, είκοσι βόδια ακέρια ν᾿ αξίζει, και χαλκό και μάλαμα, που πια να μαλακώσει μέσα η καρδιά σου᾿ ως τότε χόλιαζε, και μ᾿ όλο σου το δίκιο!»

Κι είπε ο Οδυσσέας ο πολυμήχανος ταυροκοιτάζοντάς τον:
«Κι αν όλα σας ακόμα, Ευρύμαχε, τα πατρικά μου δώστε, όσο βιος έχετε, και βάλετε κι άλλα από πάνω αλλούθε, μηδ᾿ έτσι εγώ ποτέ τα χέρια μου θα μάκραινα απ᾿ το φόνο, πριχού οι μνηστήρες μου πλερώσετε τις ανομίες σας όλες.

Τα λόγια αυτά σαν είπε ο Ευρύμαχος, το χάλκινο σπαθί του το δίκοπο ξεθηκαρώνοντας απάνω του χιμίζει  με άγριες φωνές. Μα κι ο αρχοντόγεννος ίδια στιγμή Οδυσσέας σαγίτα ρίχνοντας κατάστηθα, πλάι στο βυζί, τον βρήκε᾿  κι ως μες στο σκώτι εχώθη η γρήγορη σαγίτα, από το χέρι του φεύγει το σπαθί, και τρίκλισε και πέφτει, στο τραπέζι  αναδιπλώνοντας, και σκόρπισαν τα φαγητά στο χώμα
και το διπλόγουβο ποτήρι του κι αυτός ψυχομαχώντας πάνω στη γη το μέτωπο έκρουγε, και με τα δυο του πόδια κλωτσούσε το θρονί, και χύθηκε στα μάτια του σκοτάδι.
Ευτύς ο Αμφίνομος ανάσυρε το κοφτερό σπαθί του  κι απαντικρύ πηδώντας χύθηκε στον ξακουστό Οδυσσέα,  την πόρτα μπας κι αφήσει λεύτερη᾿ μα πρόφτασε από πίσω και με το χάλκινο ο Τηλέμαχος τον κάρφωσε κοντάρι μεσοπλατίς, κι αυτό του διάβηκε το στήθος πέρα ως πέρα.
Πέφτει με βρόντο, καταπρόσωπα στη γη χτυπώντας πάνω.

Ο ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΚΑΙ Ο ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ ΣΚΟΤΩΝΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΜΝΗΣΤΗΡΕΣ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΦΗΜΙΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΜΕΔΟΝΤΑ  1812 Thomas Degeorge Musée Roger Quilliot 

Στο γιο του εστράφη κι ανεμάρπαστα κινούσε λόγια τότε:

«Κάποια απ᾿ τις σκλάβες λέω, Τηλέμαχε, του αρχοντικού μας τώρα βαρύ μας ξεσηκώνει πόλεμο, μπορεί κι ο Μελανθέας.»
Και τότε ο γνωστικός Τηλέμαχος του απηλογήθη κι είπε:
«Κύρη, δικό μου είναι το φταίξιμο, δε φταίει κανένας άλλος, που αφήκα ορθάνοιχτη της κάμαρας τη σφιχταρμοδεμένη  πόρτα πριν λίγο, και το πρόσεξαν αυτοί καλύτερα μας.
Τρέξε, Εύμαιε, τώρα, αρχοντογέννητε, την πόρτα να σφαλίσεις,  και ιδές αν είναι, κάποια δούλα μας σε τούτα εδώ μπλεγμένη, για ο Μελανθέας — αυτός φαντάζουμαι πως θα 'ναι, ο γιος του Δόλιου.»

Αυτά είπε, κι όμως δεν του χάριζε τη νίκη ακέρια ακόμα,  τι γύρευε ξανά τη δύναμη και την αντρεία η Παλλάδα και του Οδυσσέα και του περίλαμπρου να δοκιμάσει γιου του.
Γι αυτό με χελιδόνα μοιάζοντας στο μαυροκαπνισμένο Δοκάρι της στέγης πετάχτηκε και κάθισε κει πάνω.

H ΘΕΑ ΑΘΗΝΑ JOHN RUSH ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ "ΟΜΗΡΟΥ ΟΔΥΣΣΕΙΑ"
Και τους μνηστήρες όμως γκάρδιωναν ο γιος του Δαμαστόρου κι ο Ευρύνομος κι ο Δημοπτόλεμος κι ο Πείσαντρος, το τέκνο του Πολυχτόρου, κι ο Αμφιμέδοντας κι ο Πόλυβος ο γαύρος᾿ τι αυτοί στην αντριγιά ξεχώριζαν απ᾿ τους μνηστήρες όλους, Οι άλλοι νεκροί απ᾿ το τόξο εκοίτουνταν και τις πολλές σαγίτες.
Και τότε ο Αγέλαος πήρε κι έλεγε, ν᾿ ακούσουν όλοι γύρα:
«Φίλοι, τα χέρια του τ᾿ ανίκητα γοργά θα παραλύσουν του 'φυγε ο Μέντορας᾿ παινέματα μονάχα κούφια του 'πε, κι αυτοί ξανά απόμειναν έρημοι στης πόρτας το κατώφλι.
Ωστόσο τα μακριά κοντάρια σας μη ρίχνετε όλοι αντάμα' σεις οι έξι τώρα κονταρέψετε, μονάχα ο Δίας να δώσει τον Οδυσσέα νεκρό να ρίξετε, να σας δοξάσει ο κόσμος' για τους επίλοιπους μη γνοιάζεστε, να πέσει τούτος μόνο!» Αυτά είπε, κι όλοι τους κοντάρεψαν, καθώς τους είχε ορίσει,
με λύσσα, μα η Παλλάδα βίγλιζε και ξεστράτισαν όλα'

Μα ο γιός του Τέρπιου τότε γλίτωσε του Χάρου, ο τραγουδάρης  ο Φήμιος, στους μνηστήρες που 'ψαλλε συχνά, μα αθέλητα του.
Ορθός, κρατώντας την ψιλόφωνη κιθάρα του στα χέρια στο παραπόρτι εβρέθη᾿ δίγνωμη βουλή τον κυβερνούσε: να βγει να κάτσει ικέτης στο βωμό του Δία του τρισμεγάλου,

...κι ο Μέδοντας τον άκουσεν ο μυαλωμένος, τι είχε ζαρώσει κάτω από 'να κάθισμα και κοίτουνταν χωμένος  σε νιόγδαρτο αγελαδοτόμαρο, του Χάρου να γλιτώσει.
Μεμιάς ξεπρόβαλε απ᾿ το κάθισμα κι εγδύθη το τομάρι...


Σήκω, πολύχρονη γερόντισσα, που πιστατείς τις σκλάβες  γυναίκες μέσα στο παλάτι μας, καιρός πια να 'ρθεις μέσα' σε φώναξε μαθές ο κύρης μου, να σου μιλήσει κάτι.» 
Κι αυτή, τους σκοτωμένους βλέποντας και ποταμό το γαίμα,  τρανό θωρώντας έργο, κίνησε στριγγιά φωνή να σύρει  από χαρά, μα αυτός την κράτησε, τη φόρα κόβοντας της, Χάρου από μέσα σου, γερόντισσα, και βάστα, μη φωνάζεις' δε θέλει ο θεός χαρά να δείχνουμε μπροστά σε σκοτωμένους!
Τούτους η μοίρα των αθάνατων και τ᾿ άνομά τους έργα  τους δάμασαν, τι δε λογάριαζαν στον κόσμο απ᾿ τους ανθρώπους  τρανό, αχαμνό — κανένα, αν λάχαινε να τους συντύχει κάποιος,
κι άσκημα τέλη τώρα απόλαψαν από τις αδικίες τους.
Μον᾿ έλα τώρα εσύ, μαρτύρα μου για του σπιτιού τις δούλες.  ποιές απόμειναν ακριμάτιστες και ποιες με ξεψηφούσαν.»
Κι η βάγια Ευρύκλεια τότε μίλησε κι απηλογήθη κι είπε: Για τούτα, γιε μου, που με ρώτησες θα πω την πάσα αλήθεια:
Έχεις πενήντα στο παλάτι σου γυναίκες όλες όλες σκλάβες᾿ αυτές δουλειές τις μάθαμε σιγά σιγά να κάνουν, να ξαίνουν το μαλλί κι υπόμονα να στρέγουν τη σκλαβιά τους.
Μα οι δώδεκα από τούτες, πέφτοντας σε αδιαντροπιά μεγάλη, μήτε και μένα πια λογάριαζαν μηδέ και την κυρά τους  την Πηνελόπη. Κι ο Τηλέμαχος πριν λίγο εγίνηκε άντρας, και δεν τον άφηνε η μητέρα του τις σκλάβες ν᾿ αφεντεύει.

Τώρα στο ανώι γοργά το λιόφωτο, στο ταίρι σου θ᾿ ανέβω, να της τα πω, τι ένας αθάνατος την έχει σ᾿ ύπνο ρίξει.»

Κι ως θα 'χετε όλη πια την κάμαρα τρογύρα συμμαζέψει,  τις δούλες έξω απ᾿ το καλόχτιστο να βγάλτε αρχονταρίκι, και στην αυλή, στο θόλο ανάμεσα και στον πανώριο φράχτη τα κοφτερά σπαθιά ανασέρνοντας χτυπάτε τις και σ᾿ όλες να δώστε θάνατο, τον έρωτα για πάντα να ξεχάσουν,   που εχαίρουνταν ως τώρα σμίγοντας κρυφά με τους μνηστήρες.»
Έτσι όρισε, κι οι δούλες έφτασαν όλες μαζί και μπήκαν πικρά θρηνολογώντας, κι έτρεχε το δάκρυ τους ποτάμι.
Των σκοτωμένων πρώτα σήκωναν και βγάζαν τα κουφάρια, και στης αυλής της καλοτείχιστης το σκεπαστό από κάτω.

Ο ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΔΙΝΕΙ ΔΙΑΤΑΓΗ ΝΑ ΜΑΖΕΨΟΥΝ ΤΑ ΑΨΥΧΑ ΣΩΜΑΤΑ ΤΩΝ ΜΝΗΣΤΗΡΩΝ

Nicolas-André Monsiau 1791

Και τότε ο γνωστικός Τηλέμαχος το λόγο επήρε κι είπε:
«Όχι, σ᾿ αυτές δε θέλω θάνατο να δώσω τιμημένο—  που στο κεφάλι της μητέρας μου κι εμένα καταφρόνια σκορπούσαν και ντροπή, και πλάγιαζαν μαζί με τους μνηστήρες!»

ΟΙ ΑΠΙΣΤΟΙ ΔΟΥΛΟΙ (ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ "ΟΙ ΜΝΗΣΤΗΡΕΣ" ΤΟΥ GUSTAVE MOREAU


Τότε ο Οδυσσέας ο πολυμήχανος απηλογήθη κι είπε:
«Φωτιά πιο πρώτα να μου ανάψουνε στον αντρωνίτη θέλω!»
Είπε, κι η βάγια Ευρύκλεια σύγκλινε στου αφέντη της το λόγο' φωτιά και θειάφι αμέσως έφερε, και θειάφιζε ο Οδυσσέας, το αρχονταρίκι πρώτα κι έπειτα κι αυλή και τ᾿ άλλο σπίτι.
Κι εδιάβη η Ευρύκλεια μέσα απ᾿ τ όμορφο παλάτι του Οδυσσέα,
στις σκλάβες για να πάει το μήνυμα και να τις σπρώξει να 'ρθουν.
Κι αυτές, ως βγήκαν απ᾿ την κάμαρα με τα δαδιά στα χέρια, στον Οδυσσέα τρογύρα εχύθηκαν καλωσορίζοντας τον᾿  κι όπως φιλούσαν το κεφάλι του με αγάπη και τους ώμους, τα χέρια σφίγγοντας του, ολόγλυκος τον πήρε εκείνον πόθος  για κλάματα και βόγγους, τι όλες τους τις γναφιζε η καρδιά του.