Ομηρικά Έπη και Εθνική Αυτογνωσία

 

Αγαμέμνων και Ηγεμονισμός

Ο "Αγαμέμνων " το ηγεμονικό πρόβλημα στην Ελλάδα του σήμερα

Ο Αγαμέμνων είναι η κυρίαρχη προσωπικότητα στην Ιλιάδα, αρχιστράτηγος του στρατεύματος, με πολλά θετικά αλλά και αρνητικά στοιχεία στον χαρακτήρα του. Κατέχει το σκήπτρο του Διός ως κληρονομική εξουσία, διαθέτει αριστεία και μεγάλη ενέργεια. Στις αντιστοιχίες των απλανών συνδέεται με τον Regulus, τον Βασιλίσκο του Λέοντος, με χαρακτηριστικό σύμβολο την Πύλη των Λεόντων, που εξέρχεται στο προσκήνιο της μυθιστορίας.

Ο Όμηρος παρουσιάζει το «ολόγραμμά» του στο φυσικό του σώμα, με τα ενεργειακά κέντρα των θεών σε λανθασμένη θέση και όχι σε αρμονική ροή της ενέργειας.

Τα μεγάλα λάθη του Αγαμέμνονα και ο Λέων της Νεμέας. Πώς ρημάζει νομή της χώρας

Η θυσία της Ιφιγένειας ήταν το πρώτο μεγάλο λάθος του. Θυσίασε την κόρη του στους θεούς για το ελάφι που σκότωσε ο ίδιος. Έπρεπε να αναλάβει την ευθύνη, να παραιτηθεί από την αρχηγία και να τη δώσει στον Αχιλλέα παραμένοντας σύμβουλος του. Με σύντροφο την Ιφιγένεια θα ήταν άτρωτος και, με τον Αχιλλέα ηγέτη των Αχαιών, οι Τρώες θα έδιδαν την Ελένη. Θα έβρισκε τρόπο ο Έκτορας να τους πείσει και να γλιτώσει την πόλη του από την καταστροφή, ενώ θα αποφεύγονταν πολλές σφαγές. Δεν το έκανε.

Ήταν επίσης λάθος του που δεν επέστρεψε τη Χρυσηίδα στον ιερέα Χρύση και εξόργισε τον Απόλλωνα, ο οποίος ρήμαξε το στρατόπεδο των Αχαιών με τον λοιμό. Ακόμη μεγαλύτερο λάθος ήταν ότι άρπαξε τη Βρισηίδα από τον Αχιλλέα, διχάζοντας το στράτευμα αντί να καλλιεργεί ένα ενωτικό κλίμα. Φυσικά συνέχισε με την επιστροφή του στο παλάτι, " δοξάστε με " μαζί με την παλλακίδα του, προκαλώντας το μένος της Κλυταιμνήστρας.

Αλαζονεία, εγωμανία, ολοκληρωτικά χαρακτηριστικά, αρχομανία και εμμονή με την εξουσία. Και η Κλυταιμνήστρα μοιράζεται παρόμοια χαρακτηριστικά με τον σύντροφό της που την οδηγούν σε οικογενειακή τραγωδία.

Αυτά είναι τα μεγάλα διαχρονικά λάθη του Αγαμέμνονα και του εκάστοτε αλαζόνα ηγεμόνα.

1. Ο Αγαμέμνων ως αρχετυπικός ηγεμών: το ενεργειακό σφάλμα του Λέοντος

Ο Αγαμέμνων δεν είναι απλώς ο αρχιστράτηγος των Αχαιών· είναι η ενσάρκωση του ηγεμονισμού, η μορφή όπου η εξουσία γίνεται ενεργειακή παραμόρφωση.

Στην Ιλιάδα, ο Όμηρος δεν τον παρουσιάζει ως μονοδιάστατο τύραννο αλλά ως ολόγραμμα της ανθρώπινης φύσης, όπου η δύναμη, η αριστεία, η κληρονομική νομιμοποίηση και η θεϊκή εύνοια συνυπάρχουν με την ύβρη, την αλαζονεία, την εγωμανία και την ενεργειακή ασυμμετρία.

Η αντιστοίχιση με τον Regulus, τον βασιλίσκο του Λέοντος, δεν είναι τυχαία. Ο Αγαμέμνων είναι ο άνθρωπος που φέρει το σκήπτρο του Διός, αλλά δεν φέρει την ενεργειακή ισορροπία που απαιτεί η κατοχή του. Η Πύλη των Λεόντων στις Μυκήνες λειτουργεί ως συμβολικό στόμιο: εκεί όπου η εξουσία εισέρχεται στο προσκήνιο της ιστορίας, αλλά και εκεί όπου η ύβρις αρχίζει να συσσωρεύεται.

Ο Όμηρος υπονοεί ότι τα ενεργειακά κέντρα του Αγαμέμνονα —οι θεϊκές ποιότητες που θα έπρεπε να τον καθοδηγούν— βρίσκονται σε λανθασμένη διάταξη. Η ροή δεν είναι αρμονική· είναι σπασμένη, και αυτή η θραυσματικότητα γεννά τα μεγάλα λάθη.

 Η θυσία της Ιφιγένειας

Η θυσία δεν είναι απλώς ηθικό σφάλμα· είναι ενεργειακή αυτοκαταστροφή.

Ο Αγαμέμνων θυσιάζει το ίδιο του το αίμα για να διατηρήσει την αρχηγία.

Εδώ γεννιέται η αρχομανία: η εξουσία γίνεται σημαντικότερη από την ζωή.

Η εναλλακτική —να παραδώσει την αρχηγία στον Αχιλλέα, να συνδέσει την Ιφιγένεια με τον ήρωα, να επιτρέψει στον Έκτορα να διαπραγματευτεί την ειρήνη— είναι η χαμένη πιθανότητα της ιστορίας.

Είναι το μονοπάτι που θα έσωζε την Τροία, τους Αχαιούς, και την ίδια την ηθική τάξη του κόσμου.

 Η αρπαγή της Βρισηίδας από τον Αχιλλέα

Αυτό είναι το σημείο όπου η ηγεμονία γίνεται διχασμός.

Ο Αγαμέμνων δεν κατανοεί ότι η εξουσία δεν είναι ιδιοκτησία αλλά ενεργειακή σχέση.

Διαλύει την ενότητα του στρατεύματος, προκαλεί την μήνι του Αχιλλέα, και ανοίγει τον δρόμο για την καταστροφή.

Η επιστροφή στις Μυκήνες με παλλακίδα

Η πρόκληση προς την Κλυταιμνήστρα δεν είναι απλώς προσωπικό λάθος· είναι η τελική πράξη της ύβρεως που οδηγεί στη δολοφονία του.

Ο Αγαμέμνων δεν κατανοεί ότι η εξουσία απαιτεί μέτρο, όχι επίδειξη.

Ο Αγαμέμνων ως πολιτικό αρχέτυπο της σύγχρονης Ελλάδας

Η διαχρονική ανάλυσή : ο Αγαμέμνων δεν είναι μόνο μυθικός· είναι ο κάθε αλαζόνας ηγεμών, ο κάθε εγωμανής αρχηγίσκος, ο κάθε μικρός βασιλίσκος που θεωρεί ότι η εξουσία είναι προσωπικό του δικαίωμα.

Η σημερινή ελληνική πολιτική σκηνή —με τους αμέτρητους προέδρους, τα μικροκόμματα, τις ατελείωτες selfies, την αμετροέπεια, την ματαιοδοξία, την επιφανειακή χαρά της εξουσίας— μοιάζει με στρατόπεδο Αχαιών πριν από τον λοιμό.

Η αλαζονεία γίνεται πολιτική ταυτότητα.

Η εγωμανία γίνεται μέθοδος προβολής.

Η αρχομανία γίνεται αυτοσκοπός.

Η ανευθυνότητα γίνεται κανονικότητα.

Η ενεργειακή ασυμμετρία —η ίδια που κατέστρεψε τον Αγαμέμνονα— επαναλαμβάνεται.

Χαρακτηριστικά που βλέπουμε σε πολλούς αρχηγίσκους και ηγεμονίσκους σήμερα στην Ελλάδα, αλλά και σε προέδρους κομμάτων. Τριακόσιους βουλευτές έχουμε και κοντεύουμε να αποκτήσουμε τριακόσια κόμματα, με τους αντίστοιχους εγωμανείς γυρολόγους προέδρους του ¨δοξάστε με" να παραχωρούν ατελείωτες προσωπικές φωτογραφίες ναρκισσισμού και selfies, αφισορύπανση με μεγάλη αμετροέπεια, αλαζονεία, ανούσιες φλυαρίες ομιλίες, καιροσκοπισμό και ματαιοδοξία.

Όλοι θέλουν να μας σώσουν, χωρίς όμως να μπορούν να δώσουν ένα απλό προσωπικό παράδειγμα λογικής αισθητικής και ηθικής και ενωτικής διάθεσης λες και μπορούν να κάνουν κάτι ο καθένας μόνος του πέρα από την προσωπική του προβολή και φιλαυτία.

Λες και υπάρχει τέτοιο περιθώριο πολιτικής διάσπασης τόσων κομμάτων σε 10 εκατομμύρια Έλληνες στον κυκλώνα ενός παγκόσμιου πολέμου εν μέσω μεγάλης ενεργειακής κρίσης.

Όλοι θέλουν να γίνουν χαρωποί πρωθυπουργοί, χωρίς ούτε μια στιγμή να αναρωτιούνται τι τεράστια ευθύνη συνεπάγεται αυτό για έναν λαό, μέσα σε τόσο δύσκολες γεωπολιτικές, παγκόσμιες αλλαγές και εξελίξεις.

Τέτοια ανευθυνότητα...εγωμανία και εμμονή με την καρέκλα και την εξουσία.

Η Ελλάδα δεν χρειάζεται άλλους «βασιλίσκους».

Χρειάζεται Ηρακλή.

Ζητείται Ηρακλής να τους πιάσει και να τους κάνει χαλάκι περιωπής, να γλιτώσουμε από την εγωμανία της εξουσίας, το μεγάλο πρόβλημα της ελληνικής πολιτικολογίας. Και όχι μόνο...

Αν κάτι αξίζει να κρατήσουμε από τα Ομηρικά Έπη είναι την μέθοδο αυτογνωσίας προσωπικής και εθνικής, και αν κάτι πρέπει να διδαχθούμε είναι να αποφεύγουμε τον εθνικό διχασμό και τον υπερφίαλο ενεργοβόρο εγωισμό. Δεν μας βγαίνει ποτέ σε καλό. Ομηρικά Έπη Homer Papers

Τηλέμαχος μία ζωντανή καρδιά

Ο Οδυσσέας κρατάει στην αγκαλιά του, τον Τηλέμαχο μωρό…στην Ιθάκη του ΠΑΝΤΟΤΕ





Όλοι υπήρξαμε Τηλέμαχοι. Όλοι κοιτάξαμε τουλάχιστον μια φορά το πέλαγος περιμένοντας να επιστρέψει κάτι από κει"
Εμπνευσμένος από τον μύθο της Οδύσσειας, ο Ρεκαλκάτι στήνει ένα συγκλονιστικό ψυχαναλυτικό δοκίμιο, που δεν απευθύνεται μόνο σε μυημένους, για την κληρονομιά, την ευθύνη την επιθυμία και την ενηλικίωση.

Ένα παιδί ατενίζει το πέλαγος. Είναι ο Τηλέμαχος, που ζητά δικαιοσύνη: δεν υπάρχει πλέον Νόμος στη γη του, μόνο η φαινομενικά ατελείωτη Νύχτα των Μνηστήρων... Ο Τηλέμαχος περιμένει τον πατέρα του, τον Οδυσσέα, για να επαναφέρει τη συμβολική τάξη στον ρημαγμένο από τους Μνηστήρες οίκο του. Αντίθετα με τον Οιδίποδα, που πέφτει τυφλωμένος από ενοχή για την εγκληματική του επιθυμία, αντίθετα με τον Νάρκισσο, που θαμπώνεται από τη στείρα ομορφιά της εικόνας του, ο Τηλέμαχος ατενίζει το πέλαγος με μάτια ορθάνοιχτα αναζητώντας απελπισμένα τον πατέρα, το Νόμο του πατέρα.

Τα σημερινά παιδιά μοιάζουν στον Τηλέμαχο. Ψάχνουν με το βλέμμα αυτό(ν) που θα επιστρέψει από τη θάλασσα, αναζητούν το Νόμο που θα τους ανοίξει νέους ορίζοντες. Γιατί ο πατέρας, αν και δεν είναι ο κάτοχος του Νόμου, αν και δεν γνωρίζει το έσχατο νόημα της ζωής, καταδεικνύει ωστόσο μέσα από τη σαρκωμένη μαρτυρία της ύπαρξής του ότι είναι δυνατόν -είναι ακόμα δυνατόν- να νοηματοδοτήσει αυτό τον κόσμο, να μεταδώσει την επιθυμία, να μιλήσει για το μέλλον· να πει στον Τηλέμαχο ότι ακόμα δεν έχουν συμβεί τα πάντα, ότι ακόμα δεν τα έχουμε δει όλα, δεν τα έχουμε γνωρίσει όλα. Να καταστήσει, εντέλει, το Παιδί αληθινό κληρονόμο, ικανό όχι μόνο να παραλάβει ένα νόημα για τον κόσμο, αλλά και να ανακαλύψει καινούρια νοήματα του κόσμου, καινούριους κόσμους νοήματος.

«Το σύμπλεγμα του Τηλέμαχου είναι μια αντιστροφή του οιδιπόδειου συμπλέγματος

Απόσπασμα από τη συνέντευξη του συγγραφέως στη Καθημερινή
– Περιγράφετε τέσσερις τύπους υιού. Και καταλήγετε στον Τηλέμαχο ως τον υιό που έχει ανάγκη η κοινωνία μας. Τι ακριβώς χρειαζόμαστε από αυτόν;

– Ο Τηλέμαχος είναι η εικόνα του σωστού παιδιού. Δεν είναι ο γιος που θέλει να βγάλει από τη μέση τον πατέρα, σκοτώνοντάς τον. Δεν είναι ο γιος που υπακούει παθητικά τον πατέρα. Είναι ο γιος που ερμηνεύει την κληρονομιά ως ανάκτηση. Δεν αρνείται όπως ο Οιδίποδας τον πατέρα, αλλά ωστόσο δεν υποτάσσεται σε αυτόν. Ο Τηλέμαχος είναι ικανός να επαναφέρει μια συμβολική συμφωνία μεταξύ των γενεών. Τα παιδιά μας χρειάζονται να συναντήσουν πατεράδες που αποτελούν οι ίδιοι μαρτυρία της επιθυμίας. Οχι τον πατέρα-αφέντη, τον πατέρα με τη ράβδο. Αυτή η μορφή πατέρα έχει δύσει οριστικά. Ο Τηλέμαχος είναι ο γιος που δεν περιορίζεται στο να περιμένει την επιστροφή του πατέρα. Είναι ο γιος που επιχειρεί με τόλμη το ταξίδι του. Ετσι ανοίγει η Οδύσσεια: με το ταξίδι του γιου που κατευθύνεται στην Πύλο και στη Σπάρτη για να βρει τον πατέρα του. Είναι το πολιτικό καθήκον των νέων γενεών. Να ξανοιχθούν στη θάλασσα, να μην περιμένουν την επιστροφή του πατέρα, να μην παραμείνουν παθητικοί στο να κοιτούν τη θάλασσα.

– Τι είναι η κληρονομιά; Γιατί είναι τόσο δύσκολο για εμάς να αποδεχθούμε την κληρονομιά μας;

– Η κληρονομιά δεν αποτελείται από υλικά αγαθά ή από γονίδια. Δεν είναι η απόκτηση μιας προσόδου, καρπός λεηλασίας. Το να κληρονομήσουμε, σημαίνει να ανακτήσουμε αυτό που οι πατεράδες μας έχουν αφήσει. Είναι μια κίνηση ενεργητική, όχι παθητική. Μα τι κληρονομούμε; Το ουσιαστικό είναι να κληρονομήσουμε την επιθυμία. Ο αληθινός θησαυρός της κληρονομιάς είναι ο θησαυρός της επιθυμίας.

– Είστε αισιόδοξος; Πιστεύετε ότι ο μύθος του Οδυσσέα και του Τηλέμαχου μπορεί να μας κάνει να σκεφτούμε πάλι την ευθύνη μας;

– Τα παιδιά σαν τον Τηλέμαχο επικαλούνται έναν δίκαιο νόμο που βάζει τέλος στη μακρά νύχτα των Μνηστήρων. Η εποχή μας είναι κυριευμένη από τον λόγο του καπιταλιστή, αυτή είναι η μακρά νύχτα. Νύχτα του νόμου, της απεριόριστης κατανάλωσης, της εκμετάλλευσης της γης που νοείται μόνον ως πλουτοπαραγωγική πηγή, της αδιαμφισβήτητης κυριαρχίας των αγορών και της αδυσώπητης οικονομίας. Ο Τηλέμαχος είναι ο γιος που τολμά να ερμηνεύσει την κληρονομιά ως ανάκτηση. Δεν είναι φιγούρα του Μπέκετ, της αναμονής. Είναι η φιγούρα της επιθυμίας. Θεωρώ ότι υπάρχει μια γενιά-Τηλέμαχος. Είναι η γενιά των σωστών παιδιών, των παιδιών που θέλουν να επιχειρήσουν το ταξίδι τους, των παιδιών που δεν φοβούνται τη δύναμη της επιθυμίας τους.


Ο Τηλέμαχος, αντίθετα, έχει τα μάτια του καρφωμένα στο πέλαγος, αγναντεύει τον ορίζοντα. Περιμένει τον πατέρα του –τον οποίο δεν γνώρισε ποτέ- να επιστρέψει με το καράβι, για να επαναφέρει τον Νόμο στο νησί του, όπου οι Μνηστήρες, κυρίαρχοι πια, έχουν καταλάβει το σπίτι του και απολαμβάνουν ατιμωρητί και ασύστολα την περιούσια του.

Ο Τηλέμαχος δεν εκδηλώνει την πατροκτόνο βία του Οιδίποδα, αναζητά τον πατέρα, όχι ως αντίπαλο με τον οποίο θα πολεμήσει μέχρι θανάτου, αλλά ως μια προσδοκία, μια ελπίδα, ως δυνατότητα επαναφοράς του Νόμου του λόγου στη γη του.

Αν ο Οιδίποδας ενσαρκώνει την τραγωδία της παράβασης του Νόμου, ο Τηλέμαχος ενσαρκώνει την επίκληση του Νόμου, παρακαλεί να επιστρέψει ο πατέρας από το πέλαγος και εναποθέτει στην επιστροφή του την ελπίδα για απονομή δικαιοσύνης στην Ιθάκη. Ενώ το βλέμμα του Οιδίποδα σβήνει μέσα στην ανίσχυρη μανία της αυτοτύφλωσης –ως ανεξίτηλη σφραγίδα ενοχής-, το βλέμμα του Τηλέμαχου στρέφεται στον ορίζοντα για να διακρίνει αυτό που επιστρέφει από το πέλαγος. Ασφαλώς, ο Τηλέμαχος κινδυνεύει από μελαγχολία, από τη νοσταλγία για τον ένδοξο πατέρα, τον βασιλιά της Ιθάκης, τον μεγάλο ήρωα που εκπόρθησε την Τροία».

Το ερώτημα είναι «τι μένει από τον πατέρα;» στους καιρούς της αποδόμησής του.

«Ζούμε στην εποχή της αμετάκλητης δύσης του πατέρα, ζούμε όπως και την εποχή του Τηλέμαχου, οι νέες γενιές κοιτάζουν το πέλαγος περιμένοντας να επιστρέψει κάτι από τον πατέρα. Η αναμονή τους δεν είναι μια μελαγχολική αδράνεια.

Οι νέες γενιές έχουν δεσμευτεί- όπως και ο Τηλέμαχος- να πραγματοποιήσουν την εξατομικευμένη κίνηση ανάκτησης του δικού τους μέλλοντος, της δικής τους κληρονομιάς. Ασφαλώς, ο ομηρικός Τηλέμαχος περιμένει να δει στον ορίζοντα τα ένδοξα πανιά του νικηφόρου στόλου του πατέρα- ήρωα. Όμως, ο πατέρας που θα ξαναβρεί θα είναι ένα ρακένδυτος πλάνης, ένας ανέστιος. Στο σύμπλεγμα του Τηλέμαχου δεν χρειάζεται να αποκατασταθεί η εξαφανισμένη κυριαρχία του πατέρα- αφέντη.

Το αίτημα για πατέρα, κομβικό στη δυσφορία της νέας γενιάς, δεν είναι αίτημα ισχύος ή πειθαρχίας, αλλά μαρτυρίας. Στο προσκήνιο δεν υπάρχουν πια πατέρες- αφέντες, αλλά μόνο η αναγκαιότητα πατέρων- μαρτύρων. Το αίτημα για πατέρα δεν αφορά πλέον πρότυπα, δόγματα, μυθικούς και αήττητους ήρωες, ακλόνητες ιεραρχίες, δυναστική και πειθαρχική εξουσία, αλλά για πράξεις, επιλογές και πάθη, που μπορούν να γίνουν μαρτυρία για το πώς μπορεί κανείς να σταθεί στον σημερινό κόσμο με επιθυμία και ταυτόχρονα με ευθύνη.

Ο πατέρας που επικαλούμαστε σήμερα δεν μπορεί να είναι αυτός που έχει τον τελευταίο λόγο στη ζωή και στον θάνατο, στην έννοια του καλού και του κακού, παρά μόνο ένας πατέρας ριζικά εξανθρωπισμένος, ευάλωτος, ανίκανος να πει ποιο είναι, τελικά το νόημα της ζωής, αλλά ικανός να δείξει μέσα από τη μαρτυρία του προσωπικού του βίου ότι η ζωή μπορεί να έχει νόημα».

«Όλοι υπήρξαμε Τηλέμαχοι. Όλοι κοιτάξαμε τουλάχιστον μια φορά το πέλαγος περιμένοντας να επιστρέψει κάτι από κει…»

Αποσπάσματα από το βιβλίο «Το σύμπλεγμα του Τηλέμαχου», Massimo Recalcati (Εφημερίδα Καθημερινή)

Ποιος είναι ο ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ και γιατί μάχεται από μακριά;
Σήμερα είναι η τηλεπικοινωνιακή μεταφορά της σκέψης και το ΤΟΞΟ του Απόλλωνος που όλα τα ΟΡΑ και τοξεύει από μακριά.
Είναι όμως και το ΔΟΡΥ της Αθηνάς και τρυπά το συλλογικό παγόβουνο της αδράνειας και της αποχαυνωμένης μάζας από την κάτω πλευρά με την αιχμηρότητα της πλάγιας σκέψης.
Η ανθρωπότητα κινείται σαν παγόβουνο και μερικές φορές βουλιάζει τον Τιτανικό, σε ταξίδι παρθενικό.
Ως γνωστόν μόνο το ένα δέκατο του παγόβουνο είναι έξω από το νερό και φαίνεται μια μικρή κορυφή. Το υπόλοιπο είναι βυθισμένο σε μια διαρκή με τον νερό και το θυμικό, επαφή.
Όμως το παγόβουνο κινείται από την βάση και όχι από την κορυφή.
Γι΄ αυτό η κορυφή, η εξουσία για να ελέγχει την μάζα και να την ποδηγετεί, εισαγάγει στο υποσυνείδητο με τρόπο ασυνείδητο που αγνοεί, ό, τι πιο σαθρό και εκφυλισμένο διαθέτει, ως πρότυπο . Είναι όλα αυτά τα χάρτινα είδωλα που βραβεύει, προωθεί , ποπ σταρ ,τηλεπερσόνες, τόπ μόντελ, ποδοσφαιριστές κλπ και απασχολημένη στη βλακεία κρατά.
Η αλλαγή πρέπει να αρχίσει από τα ΑΡΧΕΤΥΠΑ για να ειναι ουσιαστική. Με λάθος πρότυπα, καμιά αλλαγή δεν μπορεί να συντελεστεί και να γίνει, θα είναι, οπισθοδρομική.
Η ευθύνη όσων προωθούν και κάνουν πρώτη είδηση συνειδητά ή ασυνείδητα πρότυπα χαμηλής υποστάθμης και ενέργειας είναι τεράστια ,γιατί υποβαθμίζουν όλο το σύστημα, την ενέργεια της ανθρωπότητος και την ανέλιξη της, οδηγώντας της στον θερμοδυναμικό θάνατο, όπου ο φυσικός δεν είναι ο χειρότερος. Χειρότερο είναι αυτός ο εκφυλισμός της, που σήμερα ζούμε.
Ο πολεμιστής όμως , ύστερα από την μελέτη, τη προσεκτική των Ομηρικών Επών και την ένωση των δύο πλευρών του εγκεφάλου του, έχει άλλα ΑΡΧΕΤΥΠΑ, ασχολείται και μαζί τους θέλει να συνδεθεί.
Με αυτό τον τρόπο αλλάζει την πορεία του παγόβουνου με ένα τρόπο βαθύ.
Εκεί που το ΔΟΡΥ της Αθηνάς διεισδυτικά,τρυπά και διαλύει , λιώνει, το παγόβουνο , ο κόσμος και ό άνθρωπος, δεν θα είναι ποτέ ίδιος, ξανά.
Κάτι καινούργιο αναδύεται από την ποσειδώνια θάλασσα της Αντίληψης , την ομίχλη και την σκοτεινιά.
Έχει συντελεσθεί μια ριζική βαθιά αλλαγή που σιγά σιγά συνειδητοποιεί και στην κορυφή θα ανεβεί.
Κοντολογίς, ο πολεμιστής, απαντά στην ερώτηση του Χούσσερλ, όταν τον ρωτάνε πως μπορούμε να φθάσουμε στη πηγή;
«Που θέλετε να ξέρω πως φθάνει κανείς στη πηγή για να αναστείλει την σκέψη της κοινωνικής διαμόρφωσης και δει;»
Ο Πολεμιστής κάνει όλη την διαδρομή, περπατώντας στο χείλος της αβύσσου κατά μήκος, κατά ύψος και κατά πλάτος, όλης της ανθρώπινης επικράτειας του Αγνώστου και του Γνωστού. Γνωρίζει όλο το εύρος της σκιάς και της παρασκιάς, του ασυνείδητου, του υποσυνείδητου και του συνειδητού και κανείς δεν μπορεί να τον χειραγωγήσει και να τον ποδηγετήσει.
Είναι το ΛΑΘΟΣ στο σύστημα.
Με αυτή την έννοια ο πολεμιστής, θα παλέψει για ο, τιδήποτε κρατάει τον άνθρωπο στην αμάθεια στο εκφυλισμό και στην σκλαβιά, γιατί η Ελευθερία του Ανθρώπου είναι η Ελευθερία του Πνεύματος στην Φαινομελογία του και σε μια ΟΜΟΡΦΗ ΕΥΣΧΗΜΗ ΑΝΘΡΩΠΙΑ.
Στην προσπάθεια του αυτή, ο πολεμιστής έχει πάντα κοντά του, τον ΤΗΛΕΜΑΧΟ και μια ζωντανή καρδιά. Τον κρατάει πάντα κοντά του,τον κουβαλά.
Είναι η αθωότητα, το γέλιο ενός παιδιού ,που πιο πολύ και από την ζωή του αγαπά και θέλει να το δει ευτυχισμένο, ξέγνοιαστο, σε όμορφο κόσμο να παίζει και να τραγουδά και τα αστέρια να μετρά.
Είναι η ματιά που ο πολεμιστής βλέπει τον κόσμο σαν μια σαϊτιά και ο Φοίβος Απόλλων, ο όμορφος ΕΦΗΒΟΣ που με τη Λύρα του κτίζει το σύμπαν στην νότα Φα.

Όλοι υπήρξαμε Παιδιά και είμαστε ΤΗΛΕΜΑΧΟΙ γιατί ο Ομηρικός Λόγος του Οδυσσέα Νου και η Ατρυτώνη Ψυχή της Πηνελόπης μας έχουν γονιμοποιήσει σε καθαρό Αλεξανδρινό Ουρανό

Ο Τηλέμαχος είναι το θαυμαστό παιδί των Ομηρικών Επών. Ο ΝΕΟΣ γιος του Οδυσσέα και τη Πηνελόπης, καρπός της ένωσης τους. Είναι το αποτέλεσμα ενός έρωτα για την γνώση και μιας αγάπης, αφοσίωσης σταθερά σε ένα άκαμπτο στόχο και σκοπό.

Ο Τηλέμαχος, είναι το αποτέλεσμα που προκύπτει από την μελέτη των Ομηρικών Επών. Από την ένωση των επαγωγικών και αναγωγικών αναγνώσεων των ραψωδιών από τις δυο πλευρές του αναγνώστη ΝΟΥ. Ο Τηλέμαχος είναι η ταχύτατη ΤΗΛΕΜΕΤΑΦΟΡΑ των πρωταρχικών σκέψεων του ποιητού. Κατ΄ ευθείαν από τη ΠΗΓΗ.

Όλοι υπήρξαμε Τηλέμαχοι

Ο Τηλέμαχος

Ο Οδυσσέας Ελληνισμός

 

.....και η Επιστροφή του

Πέφτοντας ανάμεσα στην Σκύλλα και την Χάρυβδη
Με οδηγό φάρο, τα Ομηρικά Έπη, “βλέπουμε” με τα μάτια του Ποιητή μας, την πορεία του Ελληνισμού και την περιπέτεια του, καθ΄όλη τη διάρκεια της Εποχής των Ιχθύων και της κυριαρχίας του Ποσειδώνα.
Τελειώνοντας ο Μεσαίωνας που κράτησε δέκα αιώνες από τον 5ο μέχρι το 1500 περίπου, ο Ελληνισμός βρισκόταν υπό διωγμό παλεύοντας με τους Κίκονες τους Κύκλωπες τις Σειρήνες τις Κίρκες τα σεξουαλικά όργια της Εκκλησίας από έναν στερημένο σεξουαλισμό υπερανεπτυγμένο θρησκευτικό συναίσθημα, φτάνοντας μέχρι το Νησί του Ήλιου μία ευημερούσα σχετικά Πόλη που συγκέντρωσε τα αγαθά βόδια των κατακτημένων επαρχιών. Έτρωγαν και έσφαζαν τα Βόδια του Ήλιου, οι αυτοκράτορες οι πάπες και οι πατριάρχες της Ρώμης σε μεγάλη κραιπάλη και λεηλασίες και ασυδοσίες. Μέχρι την στιγμή που μπροστά στις πύλες τους στάθηκε ο Οθωμανός κατακτητής και βρέθηκαν ανάμεσα στη Σκύλλα και τη Χάρυβδη, δεν ήξεραν τι να διαλέξουν.
Τους Βυζαντινούς ή τους Οθωμανούς…θυμήθηκαν τους Έλληνες και αναφώνησαν , είμαστε ΕΛΛΗΝΕΣ και πέσανε. Όσοι μείνανε συνεχίσανε τον βυζαντινοθωμανικό «πολιτισμό».
Πέφτοντας η Πόλη, έπεσε και ο Οδυσσέας ανάμεσα από τη Σκύλλα και τη Χάρυβδη στο μεγάλο κενό. Ταξιδεύοντας φθάνει στην Καλυψώ.
Θα βρεθεί στα μοναχικά κελιά της Χριστιανικής Δύσης και Ανατολής, » όμηρος» μιας αγάπης θρησκευτικά πνιγηρής.
Ο μοναχικός μοναχοφάης χριστιανισμός, αφού έχασε το κάστρο του χριστιανισμού, την Κωνσταντινούπολη, αρχίζει να ανακαλύπτει τον ελληνισμό πού φτάνει μισοπνιγμένος στο μοναχικό νησί του.
Με αυτή την έννοια ,έχουν δίκιο οι χριστιανοί που λένε ότι έσωσαν τον Ελληνισμό, όχι μόνο τον έσωσαν, αλλά τον ερωτεύτηκαν και δεν τον άφηναν να φύγει. Τον κρατούσαν κοντά τους ζηλότυπα και κτητικά .
Η αγάπη γίνεται με έναν από τα κυρίαρχα μότο του χριστιανισμού με ασυμμάζευτο θρησκευτικό συναίσθημα.
Στο όνομα της αγάπης ο χριστιανισμός θα κάνει τα μεγαλύτερα εγκλήματα, θα σκοτώσει για την αγάπη θα κάψει ανθρώπους για την αγάπη, θα βασανίσει ανθρώπους με αγάπη, θα κρατάει «όμηρους » «ανθρώπους από αγάπη. Οι χριστιανοί ως υπνωτισμένοι θα παραμιλούν για την αγάπη του Θεού χωρίς την Ελευθερία.
Η αγάπη έχει πάντα ως βασική αρχή την Ελευθερία και όταν δεν την υπόσχεται, δεν την εγγυάται, δεν είναι αγάπη, είναι ζητιανιά και κτηνωδία. Ένας διαρκής βιασμός σώματος και νου σε αναγκαστική συνουσία.
Πρέπει να είναι ελεύθερος κάποιος, να μείνει κοντά σου ή να φύγει ,χωρίς κανέναν περιορισμό εκβιασμό και ομηρία.
Και η αγάπη δεν είναι, πατέντα ανακάλυψη μονοπώλιο του χριστιανισμού, ούτε πρωτοτυπία. Οι άνθρωποι αγαπούσαν και πριν εμφανιστεί ο χριστιανισμός και θα συνεχίσουν να αγαπάνε γιατί είναι συστατικό και ανάγκη της ανθρώπινης ύπαρξης και ζωής.
Και ο Λεωνίδας αγαπούσε την πατρίδα του, αγαπούσε τη γυναίκα του, αγαπούσε το παιδί του και θυσιάστηκε για αυτό και όχι για κανένα θεό. Δεν έχει ανάγκη, ο θεός από αγάπες και συναισθήματα είναι πέρα από αυτές τις ανάγκες προβολές και τα ανθρωπομορφικα χαρακτηριστικά
Η δύναμη χωρίς την αγάπη γίνεται μία κτηνωδία και ο χριστιανισμός αποκτώντας δύναμη έγινε μια βαρβαρότητα και μισαλλοδοξία. Η αγάπη όμως χωρίς τη δύναμη είναι κουραστική και μίζερη είναι ζητιανιά και γλοιωδία με τους σημερινούς χριστιανούς να ζητιανεύουν λίγα ψίχουλα αγάπης από μία θεϊκή αναλγησία.
Ο πρωταρχικός χριστιανισμός, ο πρώτος ,δεν είχε καμία σχέση με την Ελληνική Μυθολογία την Ελληνική Γραμματεία. Τα Ομηρικά Έπη τα θεωρούσαν παγανιστικά και ειδωλολατρικά, τα πετροβόλησαν όπως οι Κίκονες άγρια και οι Πατέρες της Εκκλησίας σαν Λαιστρυγόνες βούλιαξαν όλα τα πλοία του Οδυσσέα σε μία επιλεκτική πατερική κριτική και την απόλυτη θεοκρατία. Ακόμη και σημέρα τα αφορίζουν την Κυριακή της Ορθοδοξίας στην Εκκλησία.
Τα πράγματα όμως άλλαξαν, όταν έπεσε η Κωνσταντινούπολη το 1453.
Ο Ελληνισμός θα βρεθεί μόνος με την ερωτευμένη Καλυψώ να τον κρατάει κοντά της με θεϊκή λαγνεία και πρόσχημα την αγάπη.
Στις 29 Μαΐου του 1953 10 μοίρες στους Διδύμους, βρίσκονται οι Πλειάδες και ο Αλντεμπαράν από τον αστερισμό του Ταύρου σε ιδιαίτερη αστρική συναστρία με αντίθεση από τον Αντάρη στον Τοξότη. Ο Πλούτωνας στο Λέοντα και ο Ποσειδώνας και ο Ουρανός στην Παρθένο αγκαλιά.

Η Ατλαντίδα κόρη τους Άτλαντος ,Καλυψώ, ερωτεύτηκε τον Οδυσσέα μαζί και η δυτική χριστιανοσύνη ήταν πιο ανεκτική στην Ελληνική γραμματεία από ότι η Ανατολική, που είναι πιο κοντά στη Λεμουρία.
Απόδειξη είναι ότι οι Πάπες και το Βατικανό, έχουν ολόκληρες αίθουσες αφιερωμένες στον Ηρακλή στον Οδυσσέα στην Πηνελόπη, υπέροχα γλυπτά και διέσωσαν πολλά από τα αρχαιοελληνικά κείμενα από την χριστιανική λαίλαπα και μανία. Λιγότερα συναντάμε στις εκκλησίες και τα μοναστήρια της Ορθοδοξίας που είναι αυστηρά αναχρονιστικά αφιερωμένα στις πρωταρχικές χριστιανικές θεοκρατίες . Αυτή είναι και η μεγαλύτερη διαφορά μεταξύ δυτικής και ανατολικής χριστιανοσύνης. Είναι η διαφορά Κύκλωπα και Καλυψούς. Ο Κύκλωπας κρατάει τον Οδυσσέα γιατί θέλει να τον φάει τελευταίο, η Καλυψώ γιατί τον αγαπάει. Και οι δύο φυλακίζουν τον Οδυσσέα και το Ελεύθερο Πνεύμα του
Αυτός ο έρωτας της Καλυψούς για την Ελλάδα τον Οδυσσέα και την Ελληνική γραμματεία οδήγησε στο διαφωτισμό, με την ορθοδοξία να πνέει τα μένεα .
Παρόλα αυτά, η εντολή είχε δοθεί Οδυσσέας ελεύθερος να αφεθεί και έτσι η Καλυψώ και ο Δυτικός Διαφωτισμός όχι μόνο απελευθερώνει τον Οδυσσέα, αλλά, τον βοηθά και να φτάσει στους Φαίακες με πολύ κόπο και κίνδυνο, γιατί η μανία του Ποσειδώνα δεν είχε κοπάσει.
Όχι μόνο δεν είχε κοπάσει αλλά, ο Ποσειδώνας ταυτόχρονα με την αποκάλυψη και ανακάλυψη του, το 1846 σε συγχρονιστικά φαινόμενα αλλά “ίδρύει” και ιδρύεται η θεοσοφία.
Η θεοσοφία με φοβερές και τρομερές γνώσεις από το αρχαία ιερατεία του Θιβέτ αγκαλιάζει τον Οδυσσέα τα Ομηρικά Έπη και την Έλληνική Μυθολογία με μεγάλη λαγνεία. Όλοι οι θεοσοφιστές λατρεύουν την Ελληνική Μυθολογία μαζί με τον Χριστό και τον Οδυσσέα ταυτοχρόνως τον Γιαχβέ και τον Δία.
Η Θεοσοφία αρχίζει να παντρεύει τα Ομηρικά Έπη με τη Βιβλική Αγιογραφία.
Ο καθαρόαιμος χριστιανισμός είχε τελειώσει με της Πόλης, την πτώση.
Στην ουσία δεν υπάρχουνε πουθενά πια καθαρόαιμοι χριστιανοί, original χριστιανοί με την πρωταρχική έννοια του όρου. Μόνο κάτι παλαιοημερολογίτες έμειναν στη ρωσική Σιβηρία. Ακόμη και οι παπάδες, το πρωί στην Εκκλησία ψέλνουν ύμνους για την αγάπη του θεού και το απόγευμα ραντίζουν αγιάζουν τα Ραφάλ, καίγεται έτσι ο ανθρώπινος εγκέφαλος, τι να κάνει και ένα μυαλό χειμώνα καλοκαίρι το ίδιο…..Όλοι πλέον είναι θεοσοφιστές γιαλαντζί ιμιτασιόν χριστιανοί, με την άνοδο της θεοσοφίας στην παγκόσμια ηγεσία παίρνοντας και του ΟΗΕ, τα ηνία. Η ανάπτυξη της τεχνολογίας σήμανε το τέλος του χριστιανισμού και το γνώριζε, πήρε παράταση με την θεοσοφία.
Ο λόγος που η θεοσοφία αγκάλιασε ασφυκτικά την Ελληνική Μυθολογία και τα Ομηρικά Έπη, είναι ένας και πολύ σημαντικός.
Ήθελε και θέλει να περάσει τον πρωτόγονο ανατολικό χριστιανισμό με ένα νεότερο ατλαντισμό. «Παντρεύουν» τον Τραμπ, φίλο του Πούτιν με τον Ντούγκιν, μέντορα του Πούτιν, στη 4η θρησκευτική πολιτική θεωρία. Από κοντά και ο » Έκτορας » Ερτογάν ανακαινίζει την Νέα Τροία με τον Ομέρ ποιητή αοιδό από την Τουρκία να άδει σε οθωμανικές ραψωδίες .
Έτσι χρησιμοποιεί αδίστακτα, τις πανάρχαιες γνώσεις με την τεχνολογία με την μεγάλη διγλωσσία του πραγματικού αρχηγού της θεοσοφίας που είναι ο Δαλάι Λάμα, μέντορας με όλους τους θιβετιανούς οδηγούς του Θιβέτ και τον Μορύα ενσάρκωση ανατάρ του Τζεσούα.
Η θεοσοφία γνώρισε μεγάλη άνοδο, μεγάλη ανάπτυξη και από αριστερά και από δεξιά με την Βailey, ενσάρκωση του Ηρακλή να εμπνέει τον Αδόλφο, την αριστερή σοσιαλίστρια Μπεζάντ να μιλάει για μετενσάρκωση του Οδυσσέα στον Henry Steel Olcott, μαζί με τον Μετρέγια Κρισναμούρτι, απρόθυμο Μεσσία… η δε Μπλαβάτσκυ να κράτα το φοβερό όπλο της ινδικής θεάς Vajra.
Η θιβετιανή Αδελφότητα με την τρομερή γνώση του δράκου θα είχε κυριαρχήσει στη Γη, αν δεν είχε επέμβει ο πραγματικός Δράκος, η Κίνα, που ξύπνησε και έκοψε το βήχα και την ορμή του κατεργάρη Λάμα. Ο δράκος ως αυτόχθο ον ,δεν μπορεί ούτε να παραπλανηθεί αλλά, ούτε και να σκοτωθεί, μόνο κοιμάται και ξυπνάει που και που και, όλη τη γη ταλαιπωρεί. Όχι όμως να πουλήσεις και θρησκεία και θεοσοφία στον Δράκο, έλα παππού να σου δείξω τα αμπελοχώραφα σου;;;;;;…. έχει την Γνώση από την Πηγή.

Τον Δράκο τον τακτοποιεί, ο Ηρακλής που ξέρει από δράκους και από κεφάλια της Λερναίας Ύδρας .Ο Οδυσσέας δεν ασχολείται με δράκους, ταλαιπωρήθηκε αρκετά από του δράκου τα Κυκλώπεια, παιδιά.
Και εμείς θα ζήσουμε καλά με τα Έπη τα Ομηρικά και αυτοί…… χειρότερα χωρίς αυτά. Έτσι λένε οι μύθοι και τα παραμύθια τα παλιά.

Η μνηστηροφονία είναι ο τελευταίος σταθμός του Οδυσσέα και έτσι τελειώνει η Εποχή των Ιχθύων, νομοτελειακά.
Με ένα ΤΟΞΟ και ένα λυγμό σε Νέα Έπη Ομηρικά.
Όλοι κλεισμένοι στο παλάτι της Γης, αποφασίζουμε για το βήμα του πελαργού και του νεογνού της καινούργιας γαλαξιακής εποχής.
Ας είναι σωστά ανθρώπινη σε ξάστερη λευτεριά από Γοργόνες Μέδουσες Πιράχνας και άλλα ΤΕΡΑΤΑ θαλασσινά !
Ας είναι του Διός τα ΠΑΙΔΙΑ και να ανατείλει μια όρθια ΝΟΗΜΟΝΑ ανθρωπιά!

"Τρεις γενιές ΜΑΖΙ
Οδυσσέας, Λαέρτης και Τηλέμαχος.
Η ΑΘηνά μειδιώντας, τους παρακολουθεί
βοήθεια πάντα και αρωγή
ένοπλη Σοφία
και ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ
εξελεκτική στο διαρκές ΓΙΓΝΕΣΘΑΙ του ενεστώτα χρόνου.
Με την περικεφαλαία
και την λύρα του Απόλλωνα σε ψίθυρο Ερμή
Όνειρα από Φωτιά
Στη φλόγα του Πρωταρχικού Πυρός"

ΝΟΤΟΘΕΝ ΕΝΟΣ ΓΥΡΙΣΜΟΥ

Ο Οδυσσέας Ελληνισμός μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης