Τετάρτη, 3 Απριλίου 2013

Διομήδους Αριστεία


Άγαλμα της Αθηνάς που συμβουλεύει τον Διομήδη λίγο πριν μπει στη μάχη
 - (Γέφυρα Schlossbrücke, Βερολίνο)
Albert Wolff, 1853

Ε. Διομήδους κλέος εσθλὸν

1 Ἔνθ’ αὖ Τυδεΐδῃ Διομήδεϊ Παλλὰς Ἀθήνη
δῶκε μένος καὶ θάρσος, ἵν’ ἔκδηλος μετὰ πᾶσιν
Ἀργείοισι γένοιτο ἰδὲ κλέος ἐσθλὸν ἄροιτο·
δαῖέ οἱ ἐκ κόρυθός τε καὶ ἀσπίδος ἀκάματον πῦρ
ἀστέρ’ ὀπωρινῷ ἐναλίγκιον, ὅς τε μάλιστα
λαμπρὸν παμφαίνῃσι λελουμένος ὠκεανοῖο·
τοῖόν οἱ πῦρ δαῖεν ἀπὸ κρατός τε καὶ ὤμων,
ὦρσε δέ μιν κατὰ μέσσον ὅθι πλεῖστοι κλονέοντο.  

 

Τότε  πάλι στον Διομήδη η Αθηνά έδωσε  μένος και θάρρος

για κλέος εσθλόν

Άναβε εκ της περικεφαλαίας του και τη ς ασπίδος του  ακάματον πυρ

που έμοιαζε με αστέρα  οπωρινόν

λαμπρός που φαίνεται λουσμένος στον Ωκεανό .

Τέτοιο  πυρ  έκαιε από το κεφάλι και του ώμους του

και τον ώρθωσε στο μέσον όπου πλείστοι κλονιζόταν

1 σχόλιο:

  1. «Το διαζευκτικόν «ή»»
    «Όταν το δόρυ του Διομήδη, οδηγημένο απ’ της θεάς το χέρι,
    μπήχτηκε στα πλευρά τ’ άγριου θεού, του κρανοφόρου, ο Άρης τότε
    τέτοια βρυχήθηκε ιαχή που κατατρόμαξαν Αχαιοί και Τρώες,
    γιατί ‘ταν (λέει ο Ποιητής) σάμπως ν’ αλάλαξαν εννέα ή δέκα
    χιλιάδες πολεμόχαροι πολεμιστές μαζί.
    Ω, αυτό το «ή» -
    έκφραση περιπαιχτικής και ευγενικής ταυτόχρονα ακριβολογίας,
    αμφίθυμο χαμόγελο μιας αμετάδοτης και αμέτοχης σοφίας
    που στρέφει σκωπτικά προς τον εαυτό της και τους άλλους
    γνωρίζοντας καλά πως ακατόρθωτη είναι
    η ακρίβεια, πως ακρίβεια δεν υπάρχει, (γι’ αυτό κι ασυχώρετο
    το ύφος το πομπικό της βεβαιότητας, - ο θεός να μας φυλάει).
    «Ή», διαζευκτικό, σεμνή συνέπεια στο μυστήριο της αοριστίας,
    βαθιά ανταπόκριση στην πολλαπλότητα ουσιών και φαινομένων,
    μ’ εσένανε βολεύουμε κι εμείς τις δυσκολίες του βίου και του ονείρου,
    τις τόσες αποχρώσεις και εκδοχές του μαύρου έως το αόρατο άσπρο.
    - Γιάννης Ρίτσος –

    ΑπάντησηΔιαγραφή